به خاطر سردرد عزیز که دوباره اومد سراغم، بلند شدم و رفتم بوفه
برای خودم چای، نون کره ای، چیپس خامه لیمویی و تفکر تجویز کردم و رفتم سمت یکی از میزوصندلی های گرد اطراف بوفه و نشستم.
به این فکر کردم که اگه هرکسی قبل بلند شدن از میز، گندی رو که زده جمع کنه و بعد بلند بشه بره، چقدر دنیا قشنگ تر میشه!
به این فکر کردم که نشستن بخار چایی روی شیشه عینکم و ندیدن بقیه به جز طیف امواج نوری که از لامپ ها ساطع میشن، چقدر خوبه!
به این فکر کردم که مامان با هر بار سردرد های میگرنی چه حالی داشت و من درک نمی کردم!
و به این فکر کردم که حالا چیکار می توانم براش انجام بدم؟
به این فکر کردم که به عنوان یک خانواده چقدر با هم کم وقت می گذرونیم!
و به این فکر کردم که چیکار می تونم براش انجام بدم؟
به این فکر کردم که خانوادمون نسبت به اجتماع چقدر درونگراست و چقدر توی جامعه کوچیک خودمون، یعنی خونه، نسبت به هم درونگراییم!
و به این فکر کردم که اصلا کاری می تونم براش انجام بدم؟
به این فکر کردم که تفکر درباره همه ی این "چیکار کنم" ها حالا دیگه احساس فداکاری و زدن از خودم رو بهم نمیده؛ انگار حالا توی ذات این جامعه کوچیکم و حل شدن توی جریانش باعث نمیشه چیزی از خودم بزنم!
و در این اثنا، یک چای کیسه ای دیگه از بوفه می گیرم :)

+ تجویز موثری بود.