پاییز، نسیم و من؛ چرا هر سال در اولین روز مهر، existenceام زیر سؤال میرود؟

شروعِ پایان.
نسیم خنک پاییزی از لای چهارچوب در، نرم به صورتم خورد.
نمیدانم فقط برای من اینطور است یا نه؛
هر فصلی اکسیژنش بوی خاصی دارد، صدای خاصی دارد، حتی انرژی خاصی دارد.
روز اول مهر.
یه اضطراب پنهان در ناخودآگاه جمعی مان نهفته است.
وقتی نسیم به گونهام برخورد، پتو را دور خود پیچیدم و در روزهای مدرسه غرق شدم.
چرا هر سال این حس غریب در من زنده میشود و مرا در خودش غرق میکند؟
**چرا؟**
**نرسیدن. فقط نرسیدن.**
هر سال تحصیلی برای من یک شروع بود؛
برای ساختن، برای پرواز، برای "شدن".
اما بعد از چند سال، با گرفتن مدرک، "نشدم".
چرا؟
**ندانستن. فقط ندانستن.**
ندانستم کی هستم.
ندانستم به دنبال چه هستم.
ندانستم با دیدن چه چیزی چشمانم برق میزند و قلبم به آرامش میرسد.
اما حالا میدانم:
**باید شروع کنم به شناخت خویش. حتی اگر فقط برای یک روز باشد.**
چطور؟
از درونم شروع میکنم.
از اندیشه و بینشم به کنجکاوی واقعی میرسم.
لایهبهلایه خودم را میشکافم تا به هستهام برسم.
تو چه راهکاری برای بهتر شناختن خویشتن داری؟
— من تصمیم گرفتهام از فردا با "نگارش روزانهٔ خودکاوی" شروع کنم.
اگر تو هم ایده یا تجربهای داری، خوشحال میشوم با من در میان بذاری
#توسعه فردی
#درون _کاوی
#خودشناسی
میان بگذاری.