از پشت پنجره زل زدم به محوطه‌ی پوشیده از برف، هر بار که برف می‌باره پرت میشم به گذشته و دلم درست مثل همون روزا پر میشه از شوقِ جوونی... ذهن و روحم جایی حوالیِ آخرین خونه تو کوچه‌ی هفتمه با وجود این که سی و خورده‌ای سال گذشته ولی تمومِ روزهایی که گذشت رو به وضوح به یاد دارم شب چادر سیاهش و روی آسمون انداخته پلک می‌بندم و ترجیح میدم یه بار دیگه با یادآوری گذشته کمی آرامش به روحِ آشوبم هدیه کنم. تک دختر و ته تغاری خونواده بودم، دو تا برادر بزرگ‌تر از خودم داشتم و همین عاملی شده بود تا ناز پرورده‌ی بابا باشم. با وجود اینکه بابا تو کارخانه‌ی نساجی کار می‌کرد و حقوق نه چندان زیادی داشت ولی همه‌ی تلاشش و می‌کرد تا کم و کسری نداشته باشیم.... شانزده ساله بودم که پسر عمه‌ام، مرتضی به خواستگاریم اومد. من راضی نبودم ولی بابا مشتاق بود و می‌گفت مرتضی پسر خوبیه و از طرفی هم نمی‌تونست به خواهر بزرگترش بگه جوابش منفیه بارها با مرتضی روبرو شده بودم پسر سر به زیری بود. دکمه‌ی یقه‌اش رو می‌بست و همیشه تسبیحی با دانه‌های یاقوتی رنگ به دست داشت. مذهبی بود و من معتقد بودم در آینده نمی‌تونم با عقاید سفت و سختش کنار بیام و یکی از علل مخالفتم همین بود ولی راه به جایی نبُرد. چون تو اون دوره و زمونه دخترها حق مخالفت نداشتن و منم از این قاعده مستثنی نبودم. شش روز بعد و تو یکی از شب‌های سرد دی ماه مرتضی و خونواده‌اش به خواستگاریم اومدن بر خلاف بقیه، غمگین بودم. از اینکه قرار بود از خونواده‌ام جدا بشم آشوب بودم از طرفی هم هیچ کشش و علاقه‌ای نسبت به مرتضی تو وجودم احساس نمی‌کردم. همه‌ی اینا باعث شد شبِ خواستگاری با چشمای پف کرده حاضر شم. نگاه همه متعجب بود
هر کسی می‌تونست به راحتی بفهمه که من ناراضی‌ام. ولی هیچ کس قرار نبود برام تَره خورد کنه و من محکوم به سرنوشتی شدم که بقیه برام نوشتن و خودم دخالتی نداشتم. چند شب بعد بابا رضایتش رو اعلام کرد، قبل از اینکه مخالفتی کنم با چهره‌ای که آثار خوشحالی توش مشهود بود، گفت: - من خوب بودن مرتضی رو تضمین می‌کنم دخترم. از همه لحاظ پسر خوبیه و میتونه رفاه و خوشبختیت رو تأمین کنه، خرده شیشه نداره و کسی جز خوبی و کار خیر چیزی ازش ندیده این و مَنی دارم میگم که یه عمر با مرد جماعت سر و کله زدم و با یه نشست و برخاست چند دقیقه‌ای می‌تونم بفهمم طرفم چیکارست پس بهم اعتماد کن من به جز صلاح و خوشبختی تو چیز دیگه‌ای نمی‌خوام. حرفهای بابا، تردید رو از دلم کنار میزنه بهش اعتماد می‌کنم و چند روز بعد مامان جواب مثبت رو اعلام میکنه خیلی زود رفت و آمد شروع میشه یه بله برون ساده برگزار می‌کنیم مراسم کوچیک و جمع جوری که برای من پُر بود از خجالت. با چادر سفید گردی صورتم و پوشوندم و حتی نیم نگاهی سمتِ مرتضی ننداخته بودم وقتی کنار هم نشستیم تا صیغه محرمیت بینمون خونده شه، به شدت معذب بودم و دلم می‌خواست هر چه زودتر از هوای خفه اتاق به بیرون پناه ببرم. بالاخره تموم میشه و من یه نفس راحت می‌کشم ولی همه چیز به این جا ختم نمیشه وقتی عمه به بابا میگه اجازه بده فردا مرتضی و شیرین یکی دو ساعتی با هم برن بیرون. بابا با لبخندی که یک لحظه هم از روی لب‌هاش کنار نرفت، این اجازه رو میده. یه بار دیگه همه‌ی وجودم میشه اضطرابِ برخورد با مرتضی ولی این بار نه به عنوان پسر عمه و در حد سلام و علیک، بلکه همه چیز فرق داشت و ما با عنوان نامزد کنار هم دیگه قرار می‌گرفتیم. شونه به شونه‌ی هم تو یکی از خیابون‌های شهر قدم می‌زنیم. نمی‌دونم مقصد کجاست ولی به جز سلام حرف دیگه‌ای بینمون رد و بدل نشده بود تا اینکه مرتضی ازم می‌خواد از نیمکت‌های پارک بشینم. در حالی که سرش پایینه میگه الان میام و فورا از جلوی چشمام دور میشه. هنوزم تهِ دلم ناراضی‌ام و هیچ ذوق و شوقی ندارم چه بسا که دلم می‌خواست بزنم زیر گریه و خودم و به خونه برسونم... تصمیمی احمقانه که بی فکر انجامش میدم و دوان دوان از پارک بیرون میرم. میدونم اشتباست و بابا یا برادرهام اگه می‌فهمیدن به شدت توبیخ می‌شدم ولی سرعتم و بیشتر می‌کنم و ده دقیقه بعد نفس زنان جلوی در خونه‌ام. مامان سوال پیچَم میکنه در جوابش میگم مرتضی کار داشت و باید می‌رفت در حالی که دعا می‌کنم مرتضی به سرش نزنه بیاد اینجا. ولی همه چیز به همین جا ختم نمیشه چون کسی بلافاصله چند ضربه به در می‌کوبه قلبم از جا کنده میشه وقتی صدای مرتضی رو می‌شنوم که به مامان میگه شیرین خانم خونه‌است؟ مامان در جوابش میگه: - بله همین الان اومد اتفاقی افتاده؟ صدای مرتضی رو به سختی می‌شنوم که میگه: - این بسته رو بهش بدین لطفا من یادم رفت... دیگه چیزی نمی‌شنوم پاکتی که حاویِ چند بسته شکلات بود و مرتضی بهونه‌اش کرده بود تا مطمئن شه من خونه‌ام. بابت رفتارم پشیمونم. بچگونه عمل کرده بودم اون هم برای فرار از کسی که قرار بود یک عمر در کنارش زندگی کنم. سه روز می‌گذره ولی خبری از مرتضی نیست. روز چهارم وقتی تو اتاق در حال گلدوزی‌ام مامان بهم خبر میده مرتضی اومده هول می‌کنم و نمی‌دونم باید چه رفتاری از خودم نشون بدم در برابرش خجالت زده‌ام. بعد از چند دقیقه یا الله گویان و با اجازه‌ی بابا وارد اتاق میشه لبه‌های چادر صورتی رنگم و محکم دور گلوم نگه داشتم و حتم داشتم پوست صورتم سرخ شده. مرتضی ولی خونسرده با جدیت سلام و احوال پرسی میکنه، زیر لب سلام میدم. تکیه به پشتی قرمز رنگ می‌شینه... با فاصله کنارش می‌شینم که مرتضی بی‌مقدمه شروع به صحبت میکنه و میگه: - - شیرین جان نیازی نیست انقدر همه چی و به خودت سخت بگیری. باور کن من هیولا نیستم که از دستم فرار می‌کنی. میدونم ازم بدت میاد ولی این فرصت و بهم بده حداقل خودم و بهت ثابت کنم. من با میل و خواسته‌‌ی خودم اومدم خواستگاری ولی اگه غیر از این بود مطمئن باش همون شب وقتی چشمای پر از اشکِت و دیدم پا پس می‌کشیدم ولی می‌خوام کنار خودم داشته باشمت و هر کاری لازم باشه انجام میدم تا بتونم دیدگاهت رو نسبت به خودم تغییر بدم هدفم
اینه یه زندگی آروم و بدون دغدغه واست بسازم پس بهم فرصت بده. با نگاهم تار و پود فرش رو می‌کاوم ولی خجالتم رو کنار میزنم و در جوابش میگم: - قبوله ولی همین اولِ کاری ازم توقع عشق و علاقه نداشته باشین طول میکشه تا حضور شما رو تو زندگیم قبول کنم. خودمم از حرفی که زدم تعجب می‌کنم حتم داشتم مرتضی هم با خودش میگه یه بچه‌ی شونزده ساله رو چه به این حرفا؟ سرم و بالا می‌گیرم لبخند به لب داره تلاقی نگاه‌هامون یهوییه. اواین باریه که تو صورتش دقیق میشم ولی خیلی زود نگاه ازش می‌گیرم چهره‌ای معمولی داره ولی میشه مهربونی رو تو چشماش دید، چشم‌هاش هم مثل موهاش به رنگ قهوه‌ای روشن‌ان. بینی کشیده‌ای داره و مهم‌تر اینکه هیچ ردی از اخم روی پیشونیش نیست. خیلی دیده بودم مردها با صدای کلفت حرف می‌زدن و اخم جزء جدایی ناپذیر صورتشون بود ولی مرتضی این طوری نبود هر چقدر که بیشتر می‌گذشت شیفتگی منم بیشتر ميشد باید پیش خودم اعتراف می‌کردم تو این شش ماهی که گذشت بهش علاقه مند شدم. سِنَم پایین بود و تحت تاثیر احساسات و روحیه‌ی حساس این دوره، خیلی زود مثل فیلم و داستان‌ها نفرت اولیه‌ام تبدیل به عشق شده بود مامان دو ماهی می‌شد که در حال تکمیل جهیزیه نصفه و نیمه‌ام بود. مرتضی شاگردِ اتوبوس بود و اکثر روزهای هفته تو جاده بود و فقط دو روز در هفته هم دیگه رو می‌دیدیم. بی وقفه کار می‌کرد تا از پسِ هزینه‌های عروسی بر بیاد... هر وقت نبود دلتنگش می‌شدم و وقتی می‌اومد انگار که دنیا رو بهم داده باشن خوشحال بودم و سر از پا نمی‌شناختم. باورم نمیشد همون دختری بودم که ازش فرار می‌کردم و حالا بی‌صبرانه چشم به در می‌دوختم تا مرتضی بیاد... چیزی تا برگزاری جشن عروسی باقی نمونده بود مرتضی این روزها فقط سه روز در هفته سرِ کار می‌رفت و باقی روزها رو یا بازار می‌رفتیم تا خرید کنیم و یا با هم به مکان‌های تفریحی می‌رفتیم تا از آخرین روزهای دوران نامزدی استفاده کنیم تو این مدت به شناخت خوبی نسبت به مرتضی رسیده بودم. فکر می‌کردم چون به شدت مذهبیه و همه‌ی‌نمازهاش و تو مسجد می‌خونه زندگی رو واسه منم از لحاظ روانی سخت میکنه و حتی اجازه نمیده بخندم یا از خونه بیرون برم ولی هیچ کدوم از افکار بچگونه‌ام واقعیتِ وجودی مرتضی نبود وقتی تنها می‌شدیم یه آدم دیگه می‌شد حرفهای عاشقانه می‌زد، قربون صدقه‌هاش خاص بود هر بار که به مشکلی برخورد می‌کردم به بهترین شکل راهنماییم می‌کرد و این و بعد از ازدواج هم نشون داد. یک ماه از ازدواجمون گذشته. طبقه بالای خونه‌ی عمه زندگی می‌کردیم یه واحد جمع و جورِ پنجاه متری. ولی نقلی و به قول معروف گرم و پرشور. جدا شدن از خونواده برام خیلی سخت بود ولی مرتضی سعی می‌کرد این غم رو برام کمتر کنه با حرف‌هاش یا هر روز بیرون رفتن و هفته‌ای دو یا سه بار رفتن به خونه‌ی پدریم. خوشبختی‌مون وقتی کامل شد که بعد از گذشت سه ماه از ازدواجمون فهمیدم باردارم. مرتضی خوشحال بود و سر از پا نمی‌شناخت، حواسش بهم بود و اجازه نمی‌داد دست به سیاه و سفید بزنم ولی من احساس خاصی نداشتم به تازگی وارد هفده سالگی شده بودم و هیچ درکی از مادر شدن نداشتم. و نمی‌دونستم باید چه واکنشی نسبت به موجودی که درونم در حال رشد بود نشون بدم. دوران بارداریم به سرعت در حال سپری شدن بود وقتی می‌دیدم مرتضی ذوق زده‌ست و برای به دنیا اومدن بچه‌امون لحظه شماری میکنه، منم خوش حال می‌شدم... وارد ماه هشتم شدم، مرتضی کمتر خونه می‌اومد ساعت کاری‌اش و بیشتر کرده بود تا با به دنیا اومدن بچه برای خرید و ولیمه مشکل مالی نداشته باشیم. عمه درست مثل مادرم، ازم مراقبت می‌کرد و حواسش بهم بود، من ولی حساس‌تر شده بودم دلم می‌خواست مرتضی یه شغل بهتر پیدا کنه ولی می‌گفت نصف جوونای مملکت بیکارن و باید هر طوری شده موقعیتم و دو دستی بچسبم تا از دستش ندم. مسافرت رفتن‌های طولانی با اتوبوس خسته‌اش می‌کرد ولی بازم با مهربونی می‌گفت همه‌ی این سختی‌ها رو به خاطر آسایش من تحمل میکنه سنم کم بود و درکی از این خود گذشتگی نداشتم مثل بچه‌ها نق می‌زدم و در جواب مرتضی می‌گفتم حتما ازم خسته شدی که اصلا نمیای خونه مرتضی با آرامش مخصوص به خودش باهام حرف می‌زد و در حین نوازش موهای موج دار و بلندم میگه: - من چرا باید ازت خسته بشم وقتی روز به روز شدت علاقه‌ام بیشتر میشه این و بارها بهت گفتم ولی چاره‌ای نیست، کارَم سخته ولی تحمل می‌کنم چون برای من رفاه تو و این بچه اولویته. بوسه‌ای روی موهام می‌نشونه ولی من نه تنها قانع نمیشم بلکه بیشتر غر میزنم مرتضی باهام مدارا میکنه و بد اخلاقی‌هام و می‌ذاره به پای وضعیت حساسم لوس شده بودم و مرتضی شده بود ناز کِشَم... پا به ماه بودم و هر آن منتظر بودم تا دردم بگیره و نوید اومدن بچه رو بهم بده. بد اخلاق‌تر شده بودم و مرتضی مثل همیشه با صبر و حوصله تحملم می‌کرد... حتی عمه چند باری نصیحتم کرد و گفت مرتضی یه مَرده و ازت انتظار داره وقتی از سر کار برمی‌گرده با روی خوش به استقبالش بری یه مرد هر چقدرم که پشتیبان و حمایت گر باشه باز هم مثل یه پسر بچه سه ساله نیاز به توجه و محبت داره دوست داره از سمت همسرش از این محبت و عشق سیراب شه ولی کافیه فکر کنی چون دوستت داره تا ابد این علاقه تو قلبشه ولی این صبر و تحمل بالاخره تموم میشه و سر ریز میشه... عمه حرف می‌زد ولی گوش شنوایی وجود نداشت. بعد از به دنیا اومدن دخترم، زود رنج‌تر شدم پزشکی که توی درمانگاه بود می‌گفت مثل خیلی از مادرهای دیگه دچار افسردگی پس از زایمان شدی... این حرفهای قلمبه سلمبه رو کسی جدی نمی‌گرفت ولی من واقعا از عالم و آدم زده شده بودم. مرتضی مواظب بود تا کسی یا چیزی ناراحتم نکنه در هفته چهار روز خونه بود و تو نگه داری از دخترمون نرگس کمک‌ام می‌کرد. انگار رو پیشونیم نوشته بودن عمر خوشبختیم خیلی کوتاهه، اونقدر کوتاه که وقتی نرگس یک ماهه بود دوستِ مرتضی خبر آورد مرتضی تصادف کرده. دنیا پیشِ چشمم تیره و تار شد بلافاصله به همراه پدر و مادر مرتضی سوار مینی بوس شدیم تا رسیدن به مقصد که حدودا دو ساعت بود بی صدا اشک ریختم. نرگس تو آغوشم خواب بود یک لحظه از ذکر گفتن غافل نبودم و از خدا می‌خواستم مرتضی رو صحیح و سالم بهم برگردونه. بالاخره مسیری که برام به اندازه‌ی بیست سال طول کشید تموم میشه و به بیمارستان می‌رسیم. نرگس و روی نزدیک ترین صندلی می‌ذارم و از پرستار سراغش و می‌گیرم که میگه: تسلیت میگم همین چند دقیقه پیش جونشون و از دست دادن شدت ضربات وارد شده به جمجمه‌اشون... دیگه چیزی نمی‌شنوم. زانوهام تا میشن و محکم روی سرامیک‌های سفید فرود میام دنیا دور سرم می‌چرخه صدای گریه‌های عمه تو راهرو پیچیده، بابای مرتضی دستش و روی صورتش گذاشته و شونه‌‌هاش تکون می‌خورن ولی من نگاهم به نرگسِ غرق در خوابه دخترکی که فقط یک ماه طعم داشتنِ پدر رو چشید قطرات اشک روی گونه‌هام فرود میان صدای مرتضی تو گوشم می‌پیچه، با هم از آینده حرف زده بودیم قرار بود یه خونه‌ی حیاط دار بخریم مرتضی می‌گفت دوست داره چهار تا بچه داشته باشه و من غر زده بودم. همیشه‌ی خدا عصبی بودم و نق می‌زدم ولی پشیمونم. گریه‌های بی صِدام تبدیل به هق هق میشن کسی دست دور بازوم می‌ندازه و بلندم میکنه، متوجه اطرافم نیستم و این روال تا سه روز ادامه داره، تو این سه روز چیزی از گلوم پایین نمی‌رفت. مرتضی رو به آغوش خاک سپردن و کسی به گریه‌ها و التماسم توجهی نکرد، دخترکم یتیم شده بود. خودم به اندازه‌ی تمومِ دنیا تنها شدم و کسی نبود حمایتم کنه. پشت و پناهم رو از دست دادم و مرتضی نبود تا صدام بزنه شیرین جان، و قلبم و از این رو به اون رو کنه. حقیقت همیشه تلخ بود به تلخی زندگیِ منِ هفده ساله که برچسب بیوه رو پیشونیم خورده بود. کارَم شده بود گریه و زاری، هنوزم باورم نمیشد مرتضی دیگه نیست، بوی عطرش هنوز توی خونه بود همین طور صدای مهربونش توی گوشم، آروم نمی‌گرفتم ولی باید می‌رفتم. باید بند و بساطم و جمع می‌کردم و برمی‌گشتم خونه‌ی بابا. به خاطر دخترم سعی کردم آروم باشم سخت بود ولی غیر ممکن نبود. یادگارِ عزیز از دست رفته‌ام بود و باید به خوبی ازش مراقبت می‌کردم. رفتن مرتضی از دخترِ نق نقویی که مدام خودش و لوس می‌کرد تبدیلم کرد به مادری که تلاش می‌کرد تا برای بچه‌اش هم پدر باشه و هم مادر. هر دو برادرم به جبهه رفته بودن هفت سال از جنگ گذشته بود ولی هنوز خبری از آتش بس نبود... بابا پیر شده بود و نمی‌تونست کار کنه برای همین بعد از کلی دوندگی تونستم به عنوان منشی تو‌مطب پزشک زنان و زایمان مشغول به کار شم، تا سوم راهنمایی درس خونده بودم و حداقل برای منشی بودن از سواد کافی برخوردار بودم. با این حال حقوقش کفاف نمی‌داد، تو یه شرکت خدمات نظافتی استخدام شدم و عصرها چند ساعتی رو مشغول کار بودم. خستگی‌ها و حرف‌هایی که تو دلم تلنبار می‌شد رو ظهر هر پنج شنبه به مرتضی می‌گفتم. یه دل سیر گریه می‌کردم و وقتی سبک می‌شدم برمی‌گشتم خونه و دوباره نقابِ قوی بودن به صورتم می‌زدم... مامان نگهداری از نرگس رو به عهده داشت، نرگس روز به روز بزرگ‌تر می‌شد شباهتش به مرتضی دلم و آب می‌کرد ولی دم بر نمی‌زدم عمه هم با دیدن و بوسیدن نرگس تا حدودی غم از دست دادن مرتضی رو فراموش می‌کرد نرگس چهار ساله شده بود، روزی هزار بار خدا رو بابت داشتنش شکر می‌کردم که اگه نبود محال بود بتونم دووم بیارم. کم و بیش خواستگار داشتم ولی حتی نمی‌خواستم به این فکر کنم جای خالی مرتضی رو یه نفر دیگه کنه. بابا حالش خوب نبود و بیشتر، نگرانِ آینده‌ی من بود می‌گفت حضور یه مرد در کنارم میتونه آخرِ عمری نگرانیش و برطرف کنه، ولی من این و نمی‌خواستم. مامان می‌گفت حرفهای زیادی پشت سرم میزنن اینکه به عنوان یه زن، مستقل بودم تا خودم از عهده‌ی زندگیم بر بیام باعث شده بود پشت سرم صفحه بذارن و نگرانی بابا و مامان از این بابت بود... افکارِ پوسیده‌ای که قدرت جنگیدن در برابرشون رو نداشتم، کار کردن و پول در آوردن رو مختص به مرد می‌دونستن و پشت سر مَن که نه مثل یه مرد بلکه به عنوان یه زن برای آرامشم تلاش می‌کردم حرف می‌زدن. من فقط یه شبه همه‌ی پشتوانه‌ام و از دست داده بودم و با تموم وجود تلاش کرده بودم تا آجر به آجرِ زندگیم و خودم بنا کنم. نرگس پنج ساله بود که بابام و از دست دادم دوباره روزهای شومِ از دست دادنِ یکی از عزیزام برام تکرار شد، عمیقا احساس تنهایی می‌کردم هر چقدر هم که سعی کرده بودم خودم و سفت و سخت نشون بدم ولی باز هم فرو ریختم. درست مثل ساختمون ده طبقه‌ای که با کوچک‌ترین لرزه با همه.ی عظمتش تبدیل به آوار میشه صبر و تحمل رو به خوبی یاد گرفته بودم، از دست دادن آدمای نزدیک و علی الخصوص عزیزانت بدترین دردیه که هر کس میتونه تجربه کنه دردی که هر چقدر هم سعی کنی بهش فکر نکنی ولی بازم جای خالی اون آدم تا ابد احساس میشه مثل من که خودم و غرق در کار کرده بودم اما چینیِ دلم به یه مو بند بود تا ترک بخوره و بشکنه، نرگس روز به روز بزرگ‌تر می‌شد تا جایی که وارد دوره‌ی راهنمایی شد... هر بار دیدنش مرتضی رو برام یادآوری می‌کرد هنوز نتونسته بودم گذشته و خاطراتِ خوبم با مرتضی رو به فراموشی بسپارم، یکی از دلایلِ عدمِ ازدواجم هم همین بود. روزها و سال‌ها به سرعت در حال سپری شدن بودند نرگس دوره‌ی راهنمایی رو با موفقیت پشت سر گذاشت و وارد دبیرستان شد. چند روزی بود که احساس می‌کردم پرخاشگر شده عصبی بود و بعد از تموم شدن مدرسه دیر می‌اومد خونه، وقتی علتش رو می‌پرسیدم جواب سر بالا می‌داد. اخلاقش بالا و پایین داشت، چند روز عصبی بود و به زمین و زمان گیر می‌داد ولی بعد از چند روز آروم بود، لبخند می‌زد، برام گل می‌خرید و ازم معذرت خواهی می‌کرد. هیچ وقت محبتم رو ازش دریغ نکرده بودم همیشه با تموم وجود دوست داشتنم رو بهش ابراز کرده بودم سعی کرده بودم بیشتر براش یه دوست باشم تا مادری که بخواد ازم پنهون کاری کنه ولی از جامعه و گرگ‌هاش غافل بودم و فکر می‌کردم چون دخترکِ شانزده ساله‌ام و با محبت و آغوش پر مهرم تربیت و بزرگ کردم، لبریز از عشق شده و به خاطر کمبود محبت سمت کسی نمیره تا این که یه روز با حالی آشفته اومد خونه، گیج و منگ بود و کبودی روی صورتش نشون دهنده‌ی درگیری بود جوابی به سوالاتم نداد و وارد اتاقش شد نگران و دستپاچه بودم نمی‌تونستم حدس بزنم چه اتفاقی واسش افتاده. سراغ یکی از دوست‌های مدرسه‌اش که همسایه‌امون بود رفتم و از علت حالِ بد نرگس پرسیدم ولی گفت نرگس امروز مدرسه نیومده نگرانیم تشدید شد نرگس تب کرده بود و هذیون می‌گفت، تَبش پایین نمی‌اومد و پارچه‌ی خیس افاقه نمی‌کرد موهای چسبیده به گردنش رو که کنار زدم با دیدنِ کبودیِ روی پوست نازکِ گردنش مُردَم و زنده شدم. خواستم دکمه‌های ابتدايي روپوشش رو باز کردم جیغ زد و دستام و کنار می‌زد. یخ زدم درست مثل مجسمه‌ای خشکم زد، مات و مبهوت به گلِ نرگسِ پژمرده‌ام نگاه می‌گردم. گلی که شانزده سال ازش مراقبت کردم تا مبادا نور آفتاب اذیتش کنه و خشک بشه و حالا با واقعیتی روبرو شده بودم که داشت من و از پا در می‌آورد. تیکه‌های شکسته روح و جسمم و جمع می‌کنم و نرگس رو به بیمارستان می‌رسونم. چشمام یک لحظه هم از قطرات اشک خالی نمیشن... پزشک بعد از معاینه واقعیتِ ماجرا رو تو صورتم می‌کوبه. واقعیتی که سعی در انکارش داشتم ولی حقیقت بود. خودداریم تموم میشه خودم و به محوطه‌ی بیمارستان می‌رسونم و چند ثانیه بعد صدای گریه‌هام گوش فلک رو پُر میکنه
حالِ نرگس که بهتر میشه، با هم برمی‌گردیم خونه سعی می‌کنم عادی رفتار کنم ولی از درون در حال سوختنم. می‌دونستم داره چه زجری میکشه و نمی‌خواستم منم یه درد رویِ دردهاش باشم. به قدری ترسیده که یه لحظه هم از آغوشم جدا نمیشه دستاش و مثل یه پیچک دورم حلقه میکنه و هر بار که با بغض میگه: -تنهام نذار مامان، قلبم تیکه پاره میشه. نمی‌خواستم سکوت کنم باید انتقامِ زجری که دخترم می‌کشید رو از باعث و بانیش می‌گرفتم. موهاش و نوازش می‌کنم و میگم: - من همیشه کنارتم. نرگس رو قانع می‌کنم تا باید با هم به پزشکیِ قانونی بریم و همه چیز رو به اثبات برسونیم تا بتونیم کسی که این کار و کرده رو به سزای اعمالش برسونیم.
اول پرخاش میکنه ولی با آرامش باهاش حرف میزنم که این کار به خاطر خودشه. از وقتی نرگس بچه بود کتاب‌های روان شناسی در رابطه با تربیت کودک زیاد خونده بودم و چه بسا که تعرض هم بینشون بود و نمی.دونستم خودم یه روزی با همچین موردی روبرو بشم. مادر بودن سخته در حالی که از درون فرقی با یه آدمِ مُرده نداری باید به خاطر بچه‌ات هم که شده قوی باشی و حمایتش کنی. نرگس که آروم‌تر شد راضی شد تا با هم به پزشکی قانونی بریم. سخت بود واسش ولی وقتی گفتم با این کار اجازه نمی‌دیم متعرض قسر در بره قبول کرد. تعرض یعد از معاینه و انجام آزمایشات مختلف تایید شد بماند که من این بین هر ثانیه شکستم ولی دم نزدم تا مبادا به دخترکم این احساس و منتقل کنم که اتفاق بد و نابخشودنی واسش افتاده. من یه مادر بودم و بیشتر از همه چیز و همه کس به فکر دخترم بودم. حرفهای بقیه هیچ اهمیتی واسم نداشت و آرامش نرگس همیشه اولویتم بود. یادگارِ مرتضی بود مَردی که هنوزم عاشقانه دوستش داشتم و بعد از گذشت این همه سال یک لحظه هم از ذهنم بیرون نرفت که نرفت. کسی که این بلا رو سرِ نرگس آورد پسری بیست و پنج ساله بود که با نقشه‌ی عشق و دوست داشتن به نرگس نزدیک شده بود ولی هدفش از اول آروم کردن غریزه حیوانیش بود. مشخصاتش رو به پلیس کلانتری میدم دیگه راهی برای انکار نبود چون با اقدام به موقع و مراجعه به پزشک همه چیز تایید شده بود. پسرِ عباس نام بلافاصله توسط پلیس دستگیر میشه فکر می‌کرد نرگس حرفی به کسی نمی‌زنه و برای نرفتن آبرو و اعتبارش هم که شده سکوت میکنه ولی این طور نبود نه تنها نرگس بلکه دخترهای دیگه‌ای هم که قربانی تعرض بودن به هیچ وجه مقصر نبودن و کاری انجام نداده بودن تا نگرانِ از بین رفتن آبروشون باشن. در خفا با یه روان شناس صحبت می‌کنم و هر کاری که میگه رو مو به مو انجام میدم تا حالِ نرگس بهتر بشه. اولین کاری که انجام دادم فروختن خونه‌ای بود که بابا به اسمم زده بود. این کارم مخالفت برادرهام و به همراه داره ولی من به همراه دخترکم راهی یکی از روستاهای خوش ک آب و هوای گیلان میشم تا شاید این تغییر بتونه روحیه‌اش و عوض کنه همین طور هم میشه نرگس کم کم تونست به زندگی برگرده. سال‌های زیادی رو دو تایی در کنار هم پشت سر گذاشتیم تا همین الان که زل زدم به دونه‌های برف که در باز میشه سر و صدای بچه‌های نرگس لبخند روی لبم می‌کاره. دو تا پسر قد و نیم و شیطون داشت دخترم انقدری موفق شده بود که تو رشته‌ی پرستاری قبول شد و سه سال بعد با امیرعلی که یکی از همکلاسی‌هاش بود ازدواج کرد امیرعلی از شرایط نرگس باخبر بود ولی به قدری شیفته‌ی نرگس بود که گفت این حرفهای منسوخ شده و قدیمی واسش اهمیتی نداره. نرگس از پشت سر دست‌هاش و دور شونه‌هام حلقه میکنه و چند بار دیگه بوسه‌هاش و نثار سر و صورتم میکنه و تو گوشم پچ میزنه: - اگه تو نبودی مامان من هیچ وقت زندگی الانم رو نداشتم من شبی که اون اتفاق افتاد می‌خواستم زندگیم و تموم کنم ولی تو با حرف‌هات منصرفم کردی. چشمام و می‌بندم، قطره‌ی اشکی از گوشه‌ی چشمم می‌چکه و تو دلم میگم: - خدایا شکرت. هر چند که هنوزم دلتنگِ مرتضی بودم و عشقش هیچ وقت از دلم بیرون نرفت.
