شاید چند روز پیش بود! روزش را درست به خاطر ندارم! که با یکی از دوستان خوبم هم کلام شدیم و...
گرم صحبت بودیم که گفت : چه لزومی دارد که همه چیز را عمیق بخوانیم؟! آن هم خط به خط! تا واوی از قلم نیفتد!؟
از حرف اش تعجب نکردم و خیلی خونسرد گفتم: خب، اگر نظریه را درست نفهمیم که نمی شود آن را نقد کرد! و حتی بعدا بر آن نظریه ای داد...!
می گفت؛ همین که کلیت کار را متوجه شویم، کافیست، من خودم عقل دارم، فکر می کنم و... نظر هم می دهم!
گفتم: چطور بدون دریافت درست از نظریه گذشتگان، بنا داری نظر پخته بدهی !؟
میدانی، نظریه اگر پخته نشود یا خام است زیر دندان می رود یا می سوزد...
اما تاریخ محل گذر خوبی است، برای دیدن، برای سنجش نظریه ها و... آنجا خوب چشم باز کنی می‌بینی چقدر کارآمد بودند یا بی فایده!
گاهی نقد ها از اوهام ماست! حالا بگو ارزشمند است؟
این اشکالات از علم نیست یا خبر غلطه، که فاتحه...!
پس بگذار تاریخ راوی باشد! آن وقت است که خوب نظریه را جامع می بینی و در انتخابش عمیق و دقیق تر می شوی.
