انگار فصل هم حال ما را میفهمد...
با اینکه وسط تابستان هستیم و گرمای تابستان رخت بسته و کم کم حال و هوای پاییز را تلقین میکند...
تابستان هم فهمید حال دلم پاییز است و سخت منتظر رسیدنش هستم...
باران های معروف پاییزی...برگهای سبزی که رنگ باخته اند به زرد و نارنجی...تقلا و تلاش پرنده ها برای بازگشت زود هنگامشان به لانه هایشان تا از شب های بلند پاییز کنار خانواده لذت بیشتری ببرند...
امّا حال و هوای دلم در همه ی فصل های سال پاییز است...پاییز شهری متروک که تنها خودم هستم و گاهی که لبخندی دارم ابرها کنار رفته اند و خورشید تابان در کنار تنهایی ام سایه ای چسبیده به پاهایم همراهم میکند
و روزهایی آسمان دلم ابــریـست که غالبا بیشتر هم هستند ،همان ســـایه هم نیست...
پاهایم تنها روی برگهای خزان زده ی دلم قدم میگذارند و صدای تکه های شکسته شده ی قلبم را میشنوم
تکه هایی که با حرفی،با رفتاری و با رفتنی زیر پایم ریختند و مسیرم را فرش کردند...
هوای آسمان دلم، فصل دلم همیشه پاییزی ست...
زود هوایش تاریک میشود...
به هر بهانه ای مانند ابری سنگین میبارد و میبارد و میبارد....
الــــــفـــــــ کــــــافـــــــــــ سی ام مــــرداد401