در اسفندماه ۱۳۶۶ در هیاهوی سال نو، و شستو روبهای دم عید تقریبا ساعت یازده صبح، هشت خانه به سمت غرب از سمت خانهمان درمنزل یکی از اقوام بودم. ناگهان صدای مهیبی شنیده شد تمامی در و پنجرهها بهم خوردند از شدت ضربه جرقهها را در روز روشن به راحتی میشد دید. سراسیمه و هراسان با پای برهنه به سمت درب خانه دویدم. کوچه را که نگاه کردم فقط گرد و خاک بود و دیگر هیچ.
خواستم راهی کوچه شوم که همسایه گفت: پابرهنه نروید دمپایی پا کنید. دمپایی پوشیدم رفتم به داخل کوچه، چیزی دیده نمیشد فقط هرج و مرج، هیاهو و سر و صدا بود و ناله.
اولین آشنایی که دیدم زنعمو بود. صورتش را با روسری گرفته بود شیشه دماغش را بریده بود. بعد خواهرم کوچکم که صورتش زخمی بود و بعد مادر و در آن هیاهو دیگر متوجه چیزی نشدم ناگهان خود را در خانه پدربزرگ یافتم.
جنگ، جنگی که از پس هزاران سال میآید از کشتار مغول، کشتار سرخپوستان، کشتار مسلمانان، این کشتار از برای چیست؟ که همواره عدهایی بیگناه برای منافع عدهایی محدود کشته، زخمی و آواره میشوند. همچنان که در غزه این اتفاق ادامه دارد.
مرگ دوستان و آشنایان تلخترین خاطرهایست که هیچ وقت خاموش نمیشود و از یادها نمیرود.
بادرود