ساعت حدودا 12 شب بود که مهمانهای همسایه طبقه بالایی آمدند در بالکن سیگار بکشند. سایهشان روی دیوار افتاده بود و صدایشان در اتاق میپیچید. چند دختر و پسر بودند. جوان ولی مطمئناً بزرگتر از من. پنجره را باز کردم که بوی سیگار بیاید داخل اتاق. از سر شب که آمدند و گفتند امشب مهمانی دارند ته دلم یکجوری شد. همان حسی که وقتی آرزوهای نزیستهام که بعضی را ناخودآگاه خاک کرده بودم و بعضی خودشان داشتند خاک میخوردند دوباره از جلوی چشمم رد میشد سراغم میآمد. حسی که نمیشد گفت حسودی است. ریشهاش تنگنظری نبود و در آن خواهان زوال شادی کسی نبودم. معمولا هم زمانی به سراغم میآمد که کسی داشت چیزی را تجربه میکرد که من برای تجربه کردنش نمیتوانستم تلاش خاصی بکنم. از آن دست چیزهایی که باید خودش اتفاق بیوفتد یا در باور من، خدا باید برایت پیش بیاورد. همیشه وقتی این حس به سراغم میآید، بعد از تلاش برای نادیده گرفتن آن و شکست حتمی به همان نتیجه همیشگی میرسم. این احساس زمانی به سراغم میآید که کسی دارد صمیمیتی واقعی را تجربه میکند. صمیمیتی که پیشتر خودم هم آن را تجربه کرده بودم ولی هرگاه که فاصلهای بینمان میافتاد انگار که هیچوقت یکدیگر را ندیده بودیم. چقدر دلم میخواست در جمعشان حضور داشته باشم.
سرگرم کار خودم بودم که گفتگویشان واضح و واضحتر شد. بلند بلند حرف میزدند. توی حرف هم میپریدند و صداهایشان با هم قاطی میشود. حرف از سیگار به ایرانی بودن رسید. یکیشان گفت: «ما نه OCD داریم، نه ADHD. ما طلسممون اینه که ایرانی هستیم.» چقدر دلم میخواست مردی حداقل 28 ساله (از صدایش و لحن حرف زدنش حدس زدم) را چنان دوست داشته باشم که اگر روزی در تراس خانه دوستی چنین حرف بیسروتهی زد، به نظرم مسخره نیاید.
پسر 28 ساله مذکور ادامه داد: «ولی من این طلسمو دوست دارم. براش میمیرم (البته با ادبیاتی متفاوتتر که بازگو کردن آن در شأن من نیست و هیچ میزان از علاقه به یک پسر انتلکت باعث نمیشود آن را مستقیماً در متنم بیاورم).» در حال سنجش میزان خزعبل بودن حرفهای هومن (اسمی که برای پسر 28 ساله انتلکت برگزیدم) بودم که رشته گفتگویشان از دستم در رفت. سیر فکرهایی که در آن چند دقیقه از ذهن خودم گذر کرد هم به یاد ندارم. فقط یادم هست که نتیجه شورای دو نفرمان (من و خودم) این شد که چنین تجربهای با روابط اجتماعی قویتر حاصل میشود و من حصاری دور خودم کشیدهام که مانع این امر میشود و باید سعی کنم این دیوار را بشکنم. چقدر دلم میخواست این نتیجههایی که در شورای ذهن خودم میگیرم یکبار واقعا عملی شوند.
پس از بسته شدن این پرونده و احساس رضایتی نسبی از اینکه این بخت و قسمت من نیست و لزومی ندارد تا آخر عمر بابت نشدهها حسرت بخورم و کنار زدن افکاری که بهم میگفتند این بار هم مثل هزاران دفعه قبل است، بلند شدم که پنجره را ببندم. یک دفعه صدایشان طوری اوج گرفت که از جا پریدم. از بین صداها آخرین صدایی که شنیدم صدای هومن بود که گفت: «ببین! میدونی فردوسی در این مورد چی میگه؟» و بعد ادامه داد:
فریدونِ فرّخ، فرشته نبود
ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود
ز داد و دَهِش یافت او نیکویی
تو داد و دهش کن، فریدون تویی
