دل‌تنگی

حسرتِ بی‌پایانم سلام:

امروز میخواهم برایت بنویسم برای تویی که رفتی و من در حسرتت سوختم،برای تویی که دستانت تکیه‌گاهم بود.در باورم نیست دوری‌ات،نمی‌توانم به خود بقبولانم نبودنت را،کلمات را یارای از تو گفتن نیست آن‌قدر غمت عمیق است که هیچ‌واژه‌ای برایم تسلا نیست؛"ماهی که برخشک اوفتد قیمت بداند آب را"

اکنون که فاصله‌مان از زمین تا آسمان است همه چیز جورِ دیگر است هر ساعت و لحظه‌ای که می‌گذرد نبودنت هم‌چون پتکی‌ست بر سرم می‌گویند زمان دوای هر دردی‌ست،مشخص‌ است هرگز دردی نداشته‌اند.زمان برایم همچون نمکی‌ست بر زخمم،این زخم مرهمی میخواهد از جنسِ تو و دستانت.

کاش می‌توانستم آسوده بر بال پرستویی بنشینم و بالاتر از ابرها بیایم خیلی بالا آنقدری که تو دستانم را بگیری و غرق در آرامشِ آغوشت شوم

"مقدارِ یارِ همنفس جز من نداند هیچ‌کس"