همه چیز از یه پیام شروع شد. ساعت ۹ صبح، وقتی هنوز توی تخت بودم و سعی میکردم یه کم بیشتر بخوابم، مامان در اتاقم رو باز کرد. چشمهاش تیز شده بود و یه قبض دستش بود. گفت: این چیه؟!
با صدایی که هنوز خوابآلود بودم گفتم: مامان، قبضه دیگه...
داد زد: آره قبضه! که تو قرار بود پرداختش کنی، ولی نکردی!
خب، راستش یادم رفته بود. نه، بهتره بگم اصلاً فکر نکرده بودم که موضوع اینقدر جدیه. با خنده گفتم: «باشه مامان، الان میدم.» ولی همین که گفتم «الان»، فهمیدم دیگه راه برگشتی نیست. مامانم مثل آتشفشان ترکید.
«همین الان وسایلت رو جمع کن! اگه اینقدر بیمسئولیتی، توی این خونه جایی نداری!»
چشمام از تعجب گرد شد.
«مامان، شوخی میکنی، نه؟😲»
ولی هیچ خبری از شوخی نبود. تا به خودم بیام، دم در خونه بودم، با یه کولهپشتی و دمپایی. مامان در رو محکم کوبید و گفت: «وقتی مسئولیت یاد گرفتی، برگرد!»
ساعت ۷ عصر شده بود. هوا تاریک بود و من توی پارک نشسته بودم. گوشیام رو برداشتم و به خالهام زنگ زدم. اولین جملهای که گفتم این بود: «خاله، مامان دیوونه شده...»
خالهام خندید: «باز چی کار کردی؟»
همه چیز رو براش تعریف کردم. اونم به داییم زنگ زد. داییم گفت: «تو همین الان بیا خونه ما، ولی قول نمیدم مامانت زود راضی بشه.»
اما خاله و دایی با هم یه نقشه کشیدن. ساعت ۱۰:۳۰ شب، هر دو جلوی در خونه مامانم بودن. زنگ زدن و گفتن: «خواهر، بیا حرف بزنیم.»
مامانم با همون نگاه جدی همیشگی در رو باز کرد. داییم گفت: «بچهست دیگه، اشتباه کرده. خودت که یادت میاد ما چند بار قبض رو فراموش کردیم!»
مامانم یه کم نرم شد، ولی هنوز مقاومت میکرد. خاله گفت: «بذار برگرده، از فردا مسئولیتش رو میفهمه. بهش یاد میدیم با پرداخت مستقیم پیمان، دیگه چیزی یادش نره.»
این «پرداخت مستقیم پیمان» دقیقاً همون جملهای بود که مامانم رو متقاعد کرد. ساعت ۱۱ شب، در خونه باز شد و من با چهرهای معصوم و کولهپشتی روی دوش برگشتم داخل. مامانم گفت: «این آخرین باره! از فردا همه قبضها رو خودت میدی، وگرنه...»