
از نوشتن نمیترسم.
از غارت بزن بیرون زرتشت، گاهی بیرون بزن تا نور رو ببینی. دستت رو بگیر زیر بارقههای نور، گذر زمان رو حس کن. زنده بودن رو حس کن، بودن خودت رو حس کن.
توی تاریکی غار خودت رو بشناس، بیا بیرون و به چیزی که شناختی شکل بده، به گِلی که توی غار از وجودت تهیه شده نگاه کن.
هر آدمی دوبار ساخته میشه زرتشت. اولینبار خدا گلش رو توی دست میگیره و اون رو میسازه
دومین بار خودش با ریختنِ آبِ رنج و تنهایی روی بدنش خودش رو تبدیل به گِل میکنه، بعد از نو خودش رو میسازه.
تو وقتی زیر آفتاب و سایههای بیرون از غار، دستت گودی کمر و برجستگی ترقوههات رو ساخت، به چی فکر میکردی زرتشت؟
من وقتی که زیر بارون چشمهام رو بسته بودم و ورقهای "زوربای یونانی" توی دستم خیس و سنگین میشد، به خودم فکر کردم.
به خودم که اتم بودم. به خودم که گِل بودم. به خودم که یک سلول بودم. به خودم لای پارچهها تو دهن لکلکها.
به هزاران منی فکر کردم که بودم و دیدم چقدر مهم نیست. چقدر مهم نیست گِل من رو کی ساخته
دیگه برای پیدا کردن مفهوم خدا دستوپا نمیزدم زرتشت.
چون برای من اون لحظه فقط، ساختن لبهایی سرخ و همیشه پر عشق روی صورتم مهم بود.
این لحظه تا ابد ادامه داره زرتشت. وقتی که برای دومین بار ساخته میشی، اون گِل هیچوقت خشک نمیشه
تو موظفی تا زمان مرگ، به ساختن خودت ادامه بدی.
ازم نپرس وقتی که مردیم برای سومینبار ساخته میشیم یا نه
چون نمیدونم
چون مهم نیست
چون، تو به عنوان یک خالق، حالا فقط باید به گلی که زیر دستته فکر کنی، بدون اینکه به آیندهش فکر کنی، یا به اینکه چندبار تاحالا کوره رفته، شکسته و لعاب خورده.
بایست زیر نور خورشید زرتشت و برقص، برقص که گلِ وجودت، برای شکل گرفتن، نیاز به چرخیدن چرخِ سفالگری داره
پس برقص
و جهان، با من برقص!