
به بالای نامهی ترحیم بابابزرگ نگاه میکنم، نوشته "همه فانیاند و او باقی"
فکر میکنم من هم به یک چیزی شبیه این باور دارم. نیروی طبیعت میماند، ما میرویم، یکچیزی در وسط سینهمان هست که میپیوندد به ان نیرو. شاید فقط وسط سینه هم نیست و توی کل بدن است.
حالم خوب نیست. دلم میخواهد از همهی مراسمها فرار کنم. نمیدانم چرا ظرفیت آدم انقدر کم است. یا کم نیست و من جا زدهام. باید گریه کنم، بهتم زده
فقط ظرف میوه را میگردانم و بغضم را با مشت مشت تف قورت میدهم پایین.
کتاب را میبندم. چرا همه توی کتابها یک دوستِ همجنس خودشان توی زندگیشان دارند که روحشان را با او تقسیم کردهاند؟ ولی بهش نمیگویند عشق. شاید عشق یک کلمه قراردادی برای جنس مخالفی است که کمترین مشکل را با او داری. یکورِ دلم میخواهد گوشیام را خاموش کنم و با هیچ کسی در ارتباط نباشم، آن یکی ور خودش را میزند به در و دیوار که بتواند یکی از همان دوستها پیدا کند.
من؟ من کار خاصی نمیکنم. گاهی این شاخه را میگیرم و پیام میدهم به دوستهای مجازی، گاهی ان یکی را و تا سه روز جواب پیام را نمیدهم.
دوست ندارم ادمها بشوند وسیله، ولی انقدر خستهم که فقط میخواهم فرار کنم.
سرم را بگذارم روی زانوی شخصیتهای خیالی توی سرم و زارزار گریه کنم.
میکنم ولی بغضم تمام نمی.شود. من نمیتوانم توی جمع گریه کنم و اینجا از صبح تا شب پر از آدم است. سر مزار همه زارزار گریه میکنند، یکی شعر میخواند و بقیه جیغ میکشمد و هقهق میکنند.
صورت مامان سرخ شده انقد گریه کرده، بابا نگاهش خالی است.
من دلم میخواهد مهدی اینجا بود و بغلم میکرد، حتی وقتی میدانم رابطهی خواهر برادریمان اینطوری نیست ولی میدانم اگر مهدی بود میتوانستم بشینم بغلش و گریه کنم.
حالا که مهدی نیست مینشینم با مین و گئوم(آخرین شخصیتهای داستانهایم) اخرهای شب، حرف میزنم و اشک میریزم.
سروصداها خستهام کردهاند.
ولی به این فکر میکنم که مرگ چقدر بخش بزرگی از زندگی است.
این نوشته به هیچجایی نمیرسد چون ذهنم مملو است از ابهام، و عیبی ندارد، زندگی میتواند مبهم و سنگین باشد
و باشد.
حس تنهایی دارم، درد، رنج، شگفتی، خلاء و گرسنگی، بهطرز عجیبی گرسنگی.