
از توی سرم بیرون برو صدای عزیزم. انقدر دستت را دراز نکن و کل وجودم را تکهتکه نکن جان خودت.
خسته شدهام انقدر نمیدانم تکلیفم با خودم چیست. میگویم کاش بروم پیش این دکتر هیپنوتیزم دست از سر خاطراتم برداری، چنددقیقهی بعد میگویم اصلا خوب شد، او نبود جرات داشتی عشق را مزهمزه کنی؟
یادم میآید فرزآن میگفت دست نبر توی کار طبیعت. لائوتزه میگفت کارت را بکن و رهایش کن.
کارم را کردم. چطوری باید رهایش کنم؟ این یکی را بلد نیستم. رها کردنت را بلد نیستم. یاد میگیرم.
فکر میکنم دلم میخواهد روزهای روز تنها بمانم و فقط زل بزنم به اشیاء، چطور اتو میتواند انقدر بیرحمانه زیبا باشد؟ هرموقع نگاهش میکنم دلم میخواهد بلند شوم و کار کنم. یک حس تمیزی و آرامش خارقالعادهای دارد. هربار در اتاق باز میشود، چشم از جمعیت برمیدارم و زل میزنم به اتو.
آشپزخانهی خانه خودمان همیشه در پستوها بوده، هرچقدر سرک میکشیدی نمیتوانستی روی گاز را ببینی. اینجا وقتی مینشینی روی کاناپه، روبرویت گاز است.
عصرها زل میزنم به گاز و هزارویکبار عاشق میشوم. لعنتی، بخارها چطور انقدر دلربا، لطیف، صبور و خاصاند؟ دلم میخواهد غرق شوم در بخاری که از لولهی باریک کتری میزند بیرون.
گاهی فکر میکنم نکند یادم برود که پدربزرگ مرده. ولی میرود. آگاه بودن همیشه جوابگو نیست، عمه را که تنها میبینم، دلم میخواهد بپرسم پس "بایی" کجاست؟ بعد هنوز لبهایم غنچه نشده که کلمهای بپرد بیرون یادم میآید کفن سفید را.
هربار قلبم فشرده میشود زل میزنم به درختهایی که شکسته میشوند لای اشکها زیر لب دیالوگ تدلاسو را تکرار میکنم "فوتبال هم مرگ است و هم زندگی"
این روزها به نوشتن وصیتنامه فکر میکنم. چیزی نمیآید توی سرم جز اینکه دلم میخواهد توی شمال دفن شوم. نزدیک ریشهی درختها. یاد حرف شاملو میافتم که میگفت "برهنه
بگو برهنه به خاکم کنند
سراپا برهنه
بدانگونه که عشق را نماز میبریم،
که بیشایبهی حجابی
با خاک
عاشقانه
درآمیختن میخواهم."
فکر میکنم دلم میخواهد بالاخره یکجایی یکی شوم با تن درختها، دلم میخواهد بالاخره یکجایی درخت شوم.