میخواهم بنویسم. بهتر است بنویسم.
دلم برای کلمه تنگ شده.
هیچ قصد خاصی هم ندارم جز از نو نوشتن و خالی شدن ذهنم، احتمالا بیسروته شود کمی.
از دیدن فیلمهای گی غربی دستکشیدم و رو آوردم به BLهای شرقی ولی هنوز وقتی دهانم را باز میکنم و با اشتیاق از علاقهم حرف میزنم احساس شرم میکنم، توی نیش بازشده و چشمهای براق و کلماتی که با ولع گیرشان میاندازم مشخص نیست، توی تکان دادن زانو و پرسیدن اینکه :"خسته نشدی؟" از شنوندهام چرا.
دوست دارم کار بزرگتری در زندگیم بکنم. تازه فهمیدهم تفکر نقادانه چیست، پس از خودم میپرسم منظورت از کار بزرگتر چیست؟
نمیدانم. دوست دارم یک اثر هنری خلق کنم که وقتی خودم میبینمش هم چیزی توی دلم تکان بخورد. دوست دارم فیلم بسازم.
خانه تاریک است. چندروز است که تنهاام؟ عادت ندارم به تنهایی مطلق، عادت ندارم و برای همین هرچقدر هم پیمانه را کم میگیریم، شام پخته شده برای ناهار و شام فردا و ناهار پسفردا میماند. به جیپیتی بیچاره فکر میکنم که مجبور است عدس پلو را توی کالری هرروزم جمع بزند.
تو که نیازی نداری، چرا جمع میزنی اینها را؟
چه میدانم. سرم را میچسبانم به میز خنک مطالعه شاید از داغیاش کم شود.
چرا ادم دوست دارد همهچیز را بداند و وقتی یک چیز را میداند ترجیح میدهد کاش نمیدانست؟
دوست دارم با کسی دربارهی ITSAY حرف بزنم. نه شبیه همیشه، حوصله وراجی ندارم. دوست دارم فقط بتوانم با کسی دربارهش حرف بزنم. شاید حتی وقتی ببینم میتوانم، دیگر نخواهم انجامش بدهم.
نکند خیلی از موقعیتها همینکه خیالت راحت شود که بالقوه وجود دارند، بالفعل شدنشان دیگر چندان مهم نیست؟
نمیدانم. دوست دارم بخوابم. توی آخرین تست تایپ mbtiام عوض شده، مشاور گفت که نمرهی افسردگیام بالاست و من فکر میکنم که یعنی چند بوده که حالا که انقدر حالم بهتر است هنوز بالاست؟ فکر نمیکردم هنوز افسرده حساب شوم، تعجب میکنم و یادم میآید فرزآن توی رواق میگفت تعجب غیراصیل است.
دلم برایش تنگ میشود. دلم برای تائوتجینگ خواندن تنگ میشود. دوست دارم بروم یکجای خیلی شلوغ و با چندنفر که نمیشناسم حرف بزنم، بعد برگردم خانه بدون اینکه لازم باشد شماره بگیریم از هم و یا دنبال راهی برای تنظیم کردن قرار بعدی باشیم.
کاش بتوانم سایهام را بغل کنم. چه استعاری، چه غیراستعاری.
دلم برای دانشگاه هم تنگ شده، برای جلوی دپارتمان نشستن و وسط دود سیگار کروسان گاز زدن.
دلم برای لاوگاردن تنگ شده، شاید کمی، کمی برای تهران هم دلتنگم.
شاید هم بیشتر از کمی.
به oh فکر میکنم، و به اینکه دلم میخواهد بتوانم من هم وقتی قدم برمیدارم حالم با خودم خوب باشد. دلم آفتابگردان میخواهد و دریا.