
گاهی وقتها دل آدم، بیشتر از هر چیز دیگهای، یه خلوت میخواد. نه برای فرار، برای برگشت. برگشت به خودش، به فطرتش، به نوری که همیشه بوده اما لابهلای دود و شلوغی و بیحوصلگی گم شده.
مدتیه احساس میکنم دلم یه دوره پاکی میخواد. یه زندگی سادهتر، بیهیاهو، بینگاههای بیهوده، بیدرگیریهای ذهنی خستهکننده. بیشتر با خودم باشم و کمتر با هر چیزی که دلم رو سنگین میکنه.
تصمیم گرفتم از فردا، یکشنبه ۲۸ اردیبهشت، یه چلهی کوچک بردارم. یه دوره ۱۴ روزه، برای سبک شدن، برای خلوت با خدا. چشمهامو نگه دارم، ذهنم رو آرومتر کنم، وقتمو خرج چیزهایی کنم که منو به حقیقت نزدیکتر میکنن. و توی این مسیر، سعی کنم نماز رو هم نه از سر وظیفه، که از سر دلتنگی بخونم. چون گاهی فقط توی نماز میتونی صدای خودتو بشنوی... و جوابشو.
۱۴ روز، به نیابت چهارده معصوم. شاید نوری از اونها به دل تاریکیهام بتابه.
خدا گفته:
"وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا"
(عنکبوت، ۶۹)
"کسانی که در راه ما تلاش کنند، حتماً راه را نشانشان خواهیم داد."
این ۱۴ روز شاید برای کسی یه قدم کوچیک باشه، اما برای من میتونه یه شروع بزرگ باشه. اگه کسی خواست همراه شه، با دل خوش میپذیرم. شاید توی مسیر، نور بیشتری تقسیم بشه.
۱۴ روز، برای دلهامون. برای بازگشت. برای نور.