
مهرداد دستش راتوی موهاش فرومیکندومی گوید:"راستش من هنوز هم مثل سال های دبیرستان گرفتارسوال های کشنده ی«چه بایدکرد»و«ازکجاشروع کنیم»هستم.منظورم اینه که هنوز هم درست نمیدونم چی بایدکنم وچی نبایدبکنم.حتی نمیدونم دنبال چی هستم.شایدبه همین دلیله که وقتی حادثه ای داخل زندگیم پیش میاد،درست نمیتونم خودم روقانع کنم وکنترل وضعیت از دستم بیرون میره.»
خوشحالم که مهرداد به حرف آمده.موضوع جولیاحسابی روحیه اش رابه هم ریخته وحرف زدن وخالی شدن شایدبهترین راه تحمل فشاری باشد که بردوش اوسنگینی میکند.من واقعانگرانش هستم.دیشب که تلفنی قرارشام امشب راباعلی می گذاشتم،درباره ی وضعیت جولیامفصل بااوصحبت کرده ام.ازعلی خواستم هرطورخودش می داندمهردادرادلداری بدهد.
علی میگوید:«قبول دارم دنیادرنگاه اول پیچیده است اما فکر نمیکنم حل کردن معمای اون خیلی پیچیده باشه.برعکس،فکرمیکنم تاحدزیادی هم ساده است.»
قاشقم راتوی بشقاب میگذارم وباکنایه می پرسم:«منظورت ازساده بودن چیه؟میشه این راه حل ساده روبه من ومهرداد یادبدی وماروازاین جهنم خلاص کنی؟»
علی لیوانش راپرازآب میکندودقیقه ای سکوت میکند.بعدمیگوید:«هستی لایه لایه اس.تودرتو وپراز راز والبته پیچیده.برای درک اون بایدخوب بودهمین.پاسخ من به این سوال دشوارهمینه:خوب من فکرمیکنم هرکسی درهرموقعیت میدونه که خوب ترین کاری که میتونه انجام بده چیه امامشکل زمانی شروع میشه که آدم نخواداین خوب روانتخاب کنه.درچنین صورتی اون راه روکمی محوکرده.اگه درموقعیت دوم هم نخوادبه خوب تن بده راه محوتر وتاریک ترمیشه.وقتی هزارتا انتخاب بد روبه هزارتا انتخاب خوب ترجیح بدیم وضع اونقدر آشفته وتاریک میشه که انسان نمیتونه حتی یک قدم به جلو برداره.شبیه قدم زدن درمه می مونه که باهرقدم که برمیداری راه وضوح بیشتری پیدا میکنه.خوشبختانه هستی اونقدر سخاوت داره که دائم یک فرصت ویک شانس دیگه به شما میده تادوباره ازصفرشروع کنید.اما اگه شمادربرابرموقعیتی «خوب»روانتخاب کنید راه اندکی وضوح پیدامیکنه.درموقعیت بعدی احتمالاباشرایط پیچیده تری مواجه خواهید شد که بازهم باید انتخاب کنید.این انتخاب هامثل دالانی هزارتوهمیشه در مقابل شماقراردارن.باهرانتخاب سرعت شمابیشتروبیشترمیشه.هرانتخاب درست شتاب شماروبیشترمیکنه تااون جاکه باسرعت نورهم میتونید پیش برید.درمقابل،هرانتخاب بدازسرعت شماکم میکنه.اون هاکه دائم به انتخاب های بددست می زنن وضع تأسف باری پیدامیکنن.اونقدر کندمیشن تاکاملا متوقف میشن وبعدشروع میکنن به فرورفتن.اون قدرفرومیرن تااین که به کلی دفن میشن.برای این آدم ها البته که فرصت هست اما اون هامجبورندمدتی روصرف این کنن تاخودشون روازاعماق به سطح آب برسونن.زندگی مواجهه ابدی آدم هاست بااین انتخاب ها.»