
خیلی وقتها برخی افراد برای خلاص شدن از جنگ و فشارهای سنگین، یک نسخه قدیمی تجویز میکنند: «بیاین مذاکره کنیم، یکسری امتیازهای کوچک بدیم و عقبنشینی کنیم تا همهچیز تموم بشه!» حتی گاهی میگن باید واقعیت رو بپذیریم، درست مثل زمانهای قدیم که توی جنگها شکست میخوردیم و قراردادهای تلخی مثل «ترکمنچای» رو امضا میکردیم. اما این حرف، یک آدرس اشتباه و خیلی خطرناکه؛ چون قواعد بازی در دنیای واقعی، اصلاً اینطوری که فکر میکنند پیش نمیره.
برای اینکه بهتر بفهمیم، کافیه نگاهی به کشورهایی مثل عراق، لبنان و لیبی بندازیم. دخالتهای غربیها و مدلهای تحمیلی باعث شد این کشورها ساختار متمرکز و قدرت ملی یکپارچه خود را از دست بدهند؛ حکومتها در عراق و لبنان بر اساس سهمیهبندیهای طایفهای و مذهبی قفل شدند و لیبی هم دچار نابودی کامل زیرساختها و تجزیه عملی میان گروههای مسلح شد. نتیجه این شد که هیچکدام از این کشورها پس از تسلیم یا تسلط آمریکا، روی آرامش و پیشرفت واقعی را ندیدند. حالا فرض کنید برای کشوری مثل ایران با نود میلیون جمعیت، بخوایم همین نسخه رو بپیچیم؛ نتیجهاش چیزی جز از دست رفتن یکپارچگی کشور و هرجومرج داخلی نخواهد بود.
نکته مهم بعدی اینه که مقایسه شرایط امروز ما با گذشتههای دور کاملاً اشتباهه. در زمانهای قدیم وقتی کشور ما قراردادهای تلخی مثل ترکمنچای رو امضا کرد، سالها جنگیده بود و هیچ سلاح یا ارتش بومی و مستقلی از خودش نداشت؛ برای همین از ترس نابودی مجبور به تسلیم شد. اما امروز موضوع کاملاً فرق میکنه. ایران امروز تنها کشوری در منطقه است که تمام تجهیزات، قدرت نظامی و سیستم امنیتیاش «ساخت دست خودش» و بومی است؛ برخلاف بعضی کشورهای همسایه که امنیتشون رو از کشورهای غربی اجاره کردهاند! کسی که خودش قدرت داره، هیچوقت از ترس، خودکشی نمیکنه.
از طرف دیگه، بعضیها فکر میکنند با دادن امتیازهای کوچک و کوتاهمدت، دشمن دست از سر ما برمیداره. اما امروز جنگ قدرتهای بزرگ در دنیا سر چیزهای خیلی بزرگتری مثل نفت، گاز و ثروته. در چنین جنگهای بزرگی، با دادن یک امتیاز کوچک، هیچ میزی برای صلح واقعی شکل نمیگیره و طرف مقابل قانع نمیشه.
واقعیت اینه که جنگها با عقبنشینی یا صلحهای روی کاغذ تموم نمیشن. جنگ زمانی تموم میشه که شما اونقدر قوی باشید و هزینه جنگ رو برای طرف مقابل بالا ببرید که خودش بفهمه ادامه دادن این راه اصلاً به نفعش نیست. عبور از این دوران سخت، فقط با قوی موندن، صبور بودن و استفاده درست از امکانات خودمون ممکنه، تا در نهایت بقیه مجبور بشن قدرت و جایگاه واقعی ما رو بپذیرند.