
میدونی چرا خیلی هامون دوره کودکی و اول نوجوونی انسان های پاکی بودیم ولی کم کم از خدا فاصله گرفتیم؟
برای این که توی اون کتاب های دینی مزخرفمون گناه رو بد معنی کرده بودن...(بچه های نظام قدیم منظورمو بهتر متوجه میشن)
بهمون میگفتن گناه چیزیه که اگه انجام بدی خدا ناراحت میشه و میری جهنم(هیچ وقت نمیومدن مارو قانع کنن واین باعث حریص شدنمون میشد)
ای کاش بهمون میگفتن دروغ باعث میشه اعتبارمون رو از دست بدیم
ای کاش بهمون میگفتن غیبت باعث میشه انرژی ذهنیمون روی زندگی بقیه بره و موفق نشیم
ای کاش بهمون میگفتن عصبانیت و فحاشی فقط شخصیت خودمونو پایین میاره
ای کاش بهمون میگفتن نگاه به نامحرم تمرکزمون رو می گیره،ما رو وابسته و خیالاتی میکنه و...
خیلی چیزا رو بهمون نگفتن
وهمین نگفتن ها باعث پرورش نسلی شدکه خیلی هاشون نسبت به احکام خنثی هستند!(دربهترین حالت)
خداروشکر که اسلام واقعی رو خودم با مطالعه شناختم...
وگرنه معلوم نبود الآن کجا بودم و چطوری فکر میکردم.