
۱. حدود هفتهشت ساله که عادت کردم وقتی ناراحتم یا بیحوصلهام، احساساتم رو توی دفتر بنویسم. این کار نهتنها باعث تخلیهی روحی میشه، بلکه یه جور تفریح هم هست؛ یه جور حرف زدن با خودم.
تا حالا نزدیک به سیتا دفتر پر کردم! دفترهایی که بدون هیچ سانسوری از آرزوها، شکستها، قول و قرارها و سختترین لحظات زندگیم نوشتم.
راستش، این روزها یکی از ترسهام اینه که بعد از ازدواج این دفترها رو کجا بذارم؟ اصلاً دوست ندارم کسی بخوندشون؛ نه خانواده، نه همسر آینده، هیچکس!
گاهی به شوخی به ذهنم میاد بندازمشون توی رودخونه! شاید بگین حیفه، ولی راستش خیلی کم پیش اومده که برگردم و نوشتههای قدیمیم رو بخونم.
جدیداً به فکر خرید یه دفتر هوشمندم که نوشتههاش پاک میشه و دوباره میشه ازش استفاده کرد. این طوری هم جا نمیگیره، هم امنتره.
فقط عیبش اینه که دیگه به نوشتههای قبلی دسترسی ندارم. ولی خب، نوشتههام بیشتر برای تخلیهی روحیه، نه خاطرهبازی!
۲. هرچی سن بالاتر میره، بیشتر میفهمی که پول چطور میتونه استعداد رو به توانایی تبدیل کنه.
یه دانشآموز دارم که فوتبالش خیلی معمولیه، اما قرارداد بسته با یه تیم و حتی بهش پول هم دادن! در حالیکه بچههایی هستن که استعداد ناب دارن، ولی امکانات ندارن.
برای پیشرفت تو ورزش، فقط استعداد کافی نیست. باید پول، امکانات، ارتباط و بعضی وقتها حتی شیرینی (!) داشته باشی.
ورزش حرفهای برای کسی که خانوادهاش وضعیت مالی ضعیفی داره، یه ریسک بزرگه. واقعاً درد داره ببینی یه نفر حقش بیشتره ولی شرایطش نمیذاره.
۳. سه سال پیش یکی از دوستام که تو روستا زندگی میکرد میخواست ازدواج کنه. چون فضای روستا محدوده، پیدا کردن موردی که با عقایدش جور باشه براش خیلی سخت بود. از طرفی دائم حسرت میخورد که چرا نمیتونه انتخابهای بیشتری داشته باشه و یه مدت حسابی افسرده شده بود.
خیلی براش دعا میکردم. یه روز گفت بالاخره یه دختر خوب پیدا کردم؛ چادری، محجبه، قاری قرآن، صداش طوری بود که وقتی قرآن میخوند من اشکم درمیاومد!
خلاصه بعد از دو هفته چت، قرار گذاشتن. شب بهم پیام داد که از قیافهاش خوشش نیومده. گفت دختره از لحاظ اخلاق و رفتار خوبه ولی صورتش لاغره و اصلاً جذبش نشده.
منم شروع کردم به نصیحتش که: «داداش، توی این دوره زمونه که بیرون پر از وسوسهست، اگه زنتو دوست نداشته باشی چطور میخوای پاک بمونی؟! یه زن باید برات جذاب باشه که دلت نلرزه جای دیگه.»
خلاصه با هزار جور استدلال و سناریو کاری کردیم که محترمانه قضیه رو تموم کنه، طوری که دختره ناراحت نشه.
اما بعدش، یه مدت دوست من پشیمون شد. میگفت شاید نباید فقط ظاهر رو نگاه میکردم. ولی چند هفته بعد، دختره با یکی دیگه نامزد کرد و دیگه راه برگشتی نبود.
تا اینکه یه روز توی یه عروسی دیدش. شال انداخته بود پشت گردنش و وسط مجلس داشت میرقصید!
همون دختری که قبلاً از حجابش و قرائت قرآنش تعریف میکرد حالا یه آدم کاملاً متفاوت شده بود.
اون لحظه فهمید که چقدر راحت بعضیا میتونن نقش بازی کنن.
این ماجرا باعث شد نگاهم به خیلی چیزا عوض شه.
نباید از روی ظاهر قضاوت کرد، نه ظاهر مذهبی و نه ادعاهای مذهبی.
بعضیا خودشون مشروب میخورن ولی برای زنشون چادر چونه میزنن!
بعضیا نه از ایمان، بلکه از تعصب یا بددلی حرف حجاب میزنن.
پس فکر نکن هر پسری که میگه “تو باید محجبه باشی”، حتماً مرد معتقدیه. شاید فقط میخواد تو رو کنترل کنه.
و در نهایت:
"نه هر که چهره برافروخت دلبری داند / نه هر که آینه سازد سکندری داند"
۴. شاید این جمله کلیشهای به نظر برسه، ولی من با اینکه ۲۴ سالمه، اصلاً دوست ندارم به عقب برگردم!
دوران کودکی؟ دوستداشتنی بود ولی بدون استقلال.
نوجوانی؟ سراسر فشار کنکور و هزار سوال بیجواب.
اوایل جوونی؟ پر از اشتباهات خام و تصمیمهایی که هنوز ته ذهنم سنگینی میکنن.
اما الآن... الآن تازه دارم خودمو میشناسم. میدونم چی میخوام، چی نمیخوام. فهمیدم چه چیزی منو خوشحال میکنه و به چه مسیری علاقه دارم.
برای اولین بار توی زندگیم، ذهنم داره منظم فکر میکنه. احساس نمیکنم توی باد معلقم.
همین سن، همین دوره، شاید بهترین زمان برای پایهگذاری یه زندگی سعادتمند و پختهست.
نه از بچگی چیزی میخوام، نه از نوجوونی. چون گذشته، همیشه قشنگ نیست.
بعضی وقتها، بهترین چیز توی زندگی اینه که بدونی راه درست از کجاست و بتونی توش قدم برداری، حتی اگه دیر کشفش کرده باشی.