ویرگول
ورودثبت نام
سفیرپاکی
سفیرپاکیشکر که خدا هست?
سفیرپاکی
سفیرپاکی
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

وقتی به دختری خندیدم

۱_اگه بگم زندگیم کلا

به قبل و بعد از آشنایی با بولت ژورنال تقسیم میشه اغراق نکردم.

اولین باری که اسمشو شنیدم در پست یکی از کاربرهای ویرگول بود که داخل دفتر همه چیز رومنظم کشیده بود و حتی نقاشی های زیبایی هم داشت.

با خودم گفتم این قرتی بازیا به درد من نمیخوره چون نه نقاشی بلدم و نه درست کردن کار درستی!

گذشت و گذشت تا همین چند هفته پیش که علی رغم مقاومت های ذهنی خواستم این شیوه برنامه ریزی رو پیاده کنم.

در یوتیوب فیلم آموزشش رو دیدم و وقتی دفترو خریدم واقعا ساده تر از اون چیزی بود که فکر میکردم.

با بولت ژورنال دیگه هیچ چیزی از یادت نمیره و کارهارو‌میتونی اولویت بندی کنی و به صورت مرتب خودتو ارزیابی کنی.

من سال ها به روش سنتی برنامه ریزی میکردم.

در یک دفترچه لیست کارهایی که هر روز باید انجام می دادم رو می نوشتم تا اون هایی رو که انجام دادم تیک بزنم.

ولی روش بولت ژورنال خیلی بهتره و انگیزه بیشتری به آدم میده و میتونی دورنمایی ازآینده خودت هم داشته باشی.

اگه حوصله نقاشی و جدول بندی هم نداری میتونی استیکر های بولت ژورنال رو بخری.

۲_من کسی نیستم که بخوام از سر ریا یا رودربایستی از کسی عذرخواهی کنم.وقتی از یکی عذرخواهی میکنم یعنی واقعا پشیمونم.

در این پست هم می‌خوام از کاربرهایی که در کامنت ها بهشون یکم بی احترامی کردم عذرخواهی کنم.

۳_یکی از بزرگترین افتخاراتم اینه که هیچ وقت داخل پست هام پشت سر هیچ کسی حرف نزدم و اگرم از کسی ناراحت شدم اصلا اسمشو توی پستام نیاوردم و گفتم بعضی ها.

با هر کسی هم که حال نکردم یا بلاکش کردم یا کلا دیگه به پیجش سر نزدم.

به نظرم این روش بهتر از اینه که پست بذاری و بگی فلان کاربر این کارو انجام داد و من ناراحت شدم!

این با غیبت کردن هیچ فرقی نمیکنه.

من آدم کینه ای نیستم ولی هرکسی که این کارو کرده باید در جهان آخرت بعضی از گناهان من رو به عهده بگیره.تمام.

(الآن باز بعضیا میگن منظورت من بودم و فلان!

بابا حداقل ده نفر این کارو کردن تو این چند سال 😂با همتونم کلا)

من با کاربرا زیاد شوخی میکنم ولی آنقدر عزت نفس دارم که پشت سر کسی حرف نمی‌زنم.

۳_سال اول معلمیم خیلی برای هر درس سوال کم میگفتم.

مثلا اگه هر درس مطالعات اجتماعی ۲۵ تا سوال داشت من ده تاشو میگفتم و بعد به دانش آموزها میگفتم هر سوالی که غیر از چیزایی که گفتم بیاد نمرشو بهتون میدم.

ولی بعد از مدتی فهمیدم واقعا دانش آموزها لیاقت دلسوزی ندارن.

(میدونم الآن فشاری شدی و میگی این چه طرز حرف زدنه معلم ...ولی وایسا تا ساده دلیلش رو بگم)

من بهشون کم سوال میگفتم بعد همون جلسه میگفتن اگه سوالی بیاد که نگفته باشی نمرشو میدی؟

میگفتم آره.

بعد شب امتحان دوباره پیام میدادن نمرشو میدی؟

میگفتم آره

بعد نمونه سوال کار میکردن و میگفتن اینا نیومده نمرشو میدی؟

دوباره آره

یعنی دهنمو سرویس کردن.

بعضیا هم بعد از امتحانات خرداد که نهایی بود و بعضی سوالات رو نگفته بودم جوری نگام میکردن که انگار من برای راحتی خودم این کارو میکردم.

یه بار یکی از دانش آموزها که کلا ۳ گرفته بود پرسیدم چرا کم گرفتی گفت چون سوال کم دادی😂

یعنی من حساب کردم اگه نعشه هم بودم و بهشون سوال میگفتم بیشتر از سه نمره میومد!

البته چنین خاطراتی در طول این سه سال تعدادشون خیلی خیلی کم هست ولی همین خاطرات کم هم برای تجدید در تصمیم گیریت کافیه.

سال اول شیوه تدریسم مثل اروپایی ها بود.

۱۵ دقیقه اول درسو توضیح می دادم و بعد همون درسو می پرسیدم.

بعد در حد هشت دقیقه سوال میگفتم.

آخر کلاس هم بازی میکردیم یا نکته غیر درسی می‌گفتیم.

بعد فهمیدم این شیوه تدریس مال نیویورک و غیرانتفاعی های تهرانه.

نه جایی مثل فلان جا که اگه به دانش آموزهاش لطف میکنی خیال میکنن داری کار خودتو راحت میکنی.

خلاصه که سال به سال محافظه کار تر شدم متاسفانه یا خوش بختانه!

۴_هفته پیش رفتم باغ کتاب.

واقعا جای لوکس و باحالی بود.

البته چون یه سالی هست که کتابخوان خریدم دیگه اشتیاق خاصی به خوندن کتاب چاپی ندارم.

برای همین نتونستم اونجا خودمو قانع کنم که کتابی بخرم.

یه قفسه ای درونجا بود مربوط به شمع های خوش بو کننده.

چیزای جالبی بودن.

چند تا دختر نوجوان اون ور بودن که دونه دونه شمع هارو بو میکردو نظر می دادن.

یه دونه از دخترا صداش گرفته بود.

هی میگفت اوووو چقدر بدددد

وااااای بوشووووو

خودش خوبه بوش بدهههه

یعنی انقدر اینو گفت من یه لحظه ناخودآگاه سرمو بالا آوردم و بهشون نگاه کردم و خندیدم.

یکهو متوجه شدم دارم به دوستش میخندم

آقا از ترس این که فکر نکنه عاشقش شدم و عمدی بهش لبخند زدم سریع رفتم یه قفسه دیگه🤣🤣🤣

چون تو یوتیوب یه پسری میگفت اگه میخوای مخ بزنی اول نگا به دختر کن و بعد لبخند ملیحی بزن و سرتو بنداز پایین.

برای همین حدس زدم دربارم فکر بدی کنه.

گذشت و گذشت بعد از چند دقیقه که ازشون فاصله گرفتم دیدم اون دختری که بهش لبخند زدم داره نگام می‌کنه.

خلاصه منم مثل جت رفتم توی قفسه کودک و نوجوون تا از دستشون خلاص شم😃

وای خدا...

ولی حالا دور از شوخی بابت این کارم خیلی عذاب وجدان گرفتم هرچند اصلا عمدی نبود.

اولین دلیل این بود که نکنه صدای اون دختر کلا مادرزادی ایراد داشت و فکر میکرد من مسخرش کردم.

دلیل دوم هم خندیدن رو به چشم های دوستش بود.

ترسیدم که تحریک عاطفی کرده باشم اون دخترو.

دیگه حال نوشتن نیست

بای

طنزسرگرمیویرگولازدواج
۱۹
۲۹
سفیرپاکی
سفیرپاکی
شکر که خدا هست?
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید