
برای سال ها فکر میکردم که گریه کار انسان های ضعیفه.
انسان هایی که نمی تونن مشکلاتشون رو حل کنن و آنقدر ناامیدن که چاره ای جز گریه کردن ندارن.
برای همین حتی تو سخت ترین شرایط زندگیم هیچ وقت یک قطره هم اشک نریختم.
با خودم میگفتم گریه کردن یه ضعف بزرگ برای مرد حساب میشه و نشونه کفران نعمته.
ولی چند ماهی هست که فهمیدم نگرشم چقدر اشتباه بود.
درست از وقتی سریال روان شناس عجیب رو دیدم!
داخلش یه دیالوگ جالب بود که یکی از روان شناس ها به رفیقش میگه وقتی برای رنج هات سوگواری نکنی هیچ وقت نمیتونی اون هارو پشت سر بگذاری!
و چقدر هم درست میگفت.
اونایی که گریه میکنن انسان های ضعیفی نیستند.
فقط میخوان باغم خودشون همدردی کنن تا بتونن مسیر زندگی رو ادامه بدن حتی اگه هیچ وقت اون آدم سابق نشن.
و این هم خوبه و هم بد.
بد از این جهت که بخشی از وجودت برای همیشه کنده شده و خوب از این جهت که دیگه قرار نیست خیلی از اشتباهات رو انجام بدی.
پس بیایم ازین به بعد دربرابر گریه کردن مقاومت نکنیم.
دیگه دست برداریم از این که خودمون رو یه فرد خیلی قوی نشون بدیم که هیچ چیزی قرار نیست از پا درش بیاره.
بعضی وقت ها قراره در برابر رنج ها زانو بزنیم و برای این که بلندشیم چاره ای نداریم جز این که با گریه کردن آتیشی که غم درونمون به وجود آورده رو خاموش کنیم.