
معمولا فضای کشور ما جوریه که وقتی یه نفر به مدارج والای علمی میرسه،دیگه خیلی مغرور میشه و حتی خدارو هم بندگی نمیکنه!
مثالش هیئت علمی دانشگاه هایی که رفتیم و کادر های آموزشی بد قلقشون!
کتابیو جدیدا خوندم که واقعا برام جالب بود...روایت هایی درباره زندگی استاد شهریاری...پدر علم هسته ای ایران...بعضی آدم ها انقدر بزرگن که نمیشه دربارشون چیزی گفت برای همین فقط به بازگو کردن سه خاطره از این کتاب بسنده میکنم...
فکر کنم ترم دو بودیم که یکی از اساتید،مدتی سرپرست دانشکده شد.ماترم قبل با ایشان درس داشتیم.نظراتی شنیده بودیم که انتقاد زیادی به ایشان وارد بود.این تصمیم برایمان خیلی گران تمام شده بود.با بچه ها قرار بود اعتراض کنیم.با خیلی از اساتید هم صحبت کردیم.یادم هست وقتی با یکی دو نفر دیگر رفتیم اتاق دکترشهریاری و از دغدغه هایمان گفتیم،ایشان مارا به صبر و آرامش دعوت کردند که در عکس العمل نشان دادن عجله نکنیم.یادم هست به ایشان گفتیم حاضریم تحصن کنیم و....و از او خواستیم ریاست دانشکده را بپذیرند وماهم هرکاری لازم باشد و در توانمان باشد،انجام می دهیم.اما ایشان حرف هایی زدند که هیچ وقت فراموش نمی کنم.گفت که خودش هم نقدهایی به این انتصاب دارد،ولی به دنبال ریاست دانشکده نیست و این موضوع آن قدر برایش بی ارزش است که مثل این می ماند،یک چوب کبریت از اینجا بردارند بگذارند آن طرف تر.گفت ترجیح می دهد به کار علمی خودش ادامه دهد و زمان،همه چیز را مشخص میکند.مارا هم آرام کردند.
کلاس های درسش را واقعا دوست داشتم.با طمأنینه درس می داد.معلوم بود خودش کامل مطلب را فهمیده است.وسط تدریس،یا سوال میکرد یا به چالش می کشید.اکثراً کلاسهایمان طولانی میشد.یادم هست یک بار یکی ازکلاس ها،حدود دو سه ساعت طول کشیده بود.دکتر یک سوال پرسید.هیچ کداممان بلد نبودیم.
خیلی با آرامش گفت:«معلومه قندتتون افتاده!»
از جیبش چند تاشکلات در آورد و به ما داد تا یک زنگ تفریحی هم ایجاد شده باشد.همه خندیدیم.
آن سال با وجود تمام تلاشی که کردم،موفق نشدم در آزمون دکترای دانشگاه خودمان قبول شوم.به شدت از لحاظ جسمی و روحی بهم ریخته بودم.باورم نمیشد قبول نشدم.
ظاهراً خبر اوضاع و احوال بدم،به دکترهم رسیده بود.چندین بار با من صحبت کرد.گفت:«باید عبد باشی و راضی به رضای او...»
این حرف های دکتر،عجیب به دلم می نشست.چون از دلش برمی آمد.می دیدم که خودش عامل بود.هرکاری از دستش بر می آمد،برایم انجام داد.توانست در دانشکده،اتاقی برایم دست و پا کند و مرا برای کمک و همکاری در برخی پروژه ها،شریک کند.نگذاشت سرم خلوت بماند و آن روز ها و حال بد،دوباره برایم تکرار شود.
