
تا قبل از این که به طور جدی داخل ویرگول فعالیت کنم و با دنیای کتاب ها آشنا بشم تنها معیارهام برای ازدواج مذهبی بودن و محجبه بودن و خانواده دار بودن بود.ولی الان مدتی هست که دیگه فقط این معیار ها منو ارضا نمیکنه.اگه یه کتابخون حرفه ای باشی و رسالتت تا حدود زیادی نوشتن و تولید محتوا باشه خیلی سخته کنار کسی باشی که ماهی یه کتاب هم نمیخونه!
به قول رضا داداشی باید با کسی ازدواج کرد که اگه پسر بود تبدیل به صمیمی ترین رفیقت میشد!
چند وقت پیش با همون دوستی که یه بار پیچوندمش رفتم بیرون.واقعا حرف های خوبی بهم زد.گفت توی این دوره باید با کسی ازدواج کنی که یه حرفی برای گفتن داشته باشه!یعنی برای خودش هدف و رسالت و آرمان داشته باشه و برای زندگیش تلاش کنه و مرتب خودشو آپدیت کنه.نه این که ازون زن های خونه نشین باشه.البته من میخوام با زن خانه دار ازدواج کنم ولی همون زن خانه دار هم باید خیلی هنر ها بلد باشه مثل همسرداری،بچه داری،کنترل اضطراب و استرس ومدیریت خشم و...
خب کسی که اهل مطالعه و خودسازی نباشه چطور میتونه به این ها برسه؟
از شما چه پنهون ولی جدیدا حس میکنم رسالت اصلی زندگیم رو فهمیدم اونم بعد پنج شیش سال!
حس میکنم کلا برای نوشتن آفریده شدم و همین کار حال منو خوب میکنه.قبلا فکر میکردم رسالت من ادیت ویدئو هستش ولی بعد از مدتی علاقم به این کار خیلی کمرنگ شد.ولی روز به روز که میگذره علاقم به نوشتن و کتاب خوندن بیشتر میشه و به نظرم خوشبختی واقعی یعنی بودن در کنار کسی که تا حد زیادی مثل خودت باشه.از علاقه هاش گرفته تا سرگرمی و....
خلاصه این آقای ویرگول بلای عجیبی سر من آورد.اگه یه روز قرار باشه برم خواستگاری قطعا یکی از مهم ترین سوالاتم اینه که چقدر مطالعه دارید،آخرین کتابی که خوندین چی بود و...
اصلا اگه طرف مقابل کتابخونه نداشته باشه کنسله!آره...
هیچ لذتی بالاتر از این نیست که یه کتاب بخونی و دربارش با یکی دیگه گفتگو کنی.واقعا لذت روحی عجیبی هست و آرامش خاصی داره.
خب چرا این لذت رو از خودم بگیرم؟