مدرسه ای که داخلش معلمش هستم دقیقا کنار خونمون هست.
چندسالی هم هستش که طبق قوانین آموزش و پرورش ثبت نام مدارس منطقه ای شده.
یعنی افرادی میتونن در منطقه ی الف ثبت نام کنن که خونشون در نزدیکی منطقه ی الف باشه.
برای همین تقریبا همیشه وقتی برای سرگرمی میرم داخل پارک کنار خونمون دانش آموز هارو می بینم و کلا چیزی به اسم حریم خصوصی ندارم اونجا!
تا میرم بشینم یکهو بعضیاشون مثل ارتش جومونگ غافلگیرانه میان پیشم و انقدرم چونشون گرم هست که تا مدت ها نمیرن!
منم چون کلا خوش اخلاقم نمیتونم بی محلی کنم بهشون.
بدی این موقعیت اینه که نمیتونی زیاد تو خلوت خودت بمونی.
یه بار داخل همون پارک داشتم قدم می زدم بعد فرداش دانش آموزی بهم گفت چرا داخل پارک حالت خوب نبود و توی فکر بودی...!
بگذریم...
برای ثبت نام در کلاس رانندگی در ۲۴ سالگی! نیاز به چند تا عکس سه در چهار داشتم.
عکاسی که همیشه پیشش میرفتم تعطیل شده بود و از حضرت گوگل لوکیشن یه عکاسی نزدیک رو خواستم.
با اسنپ(سیدمهداربنی هاشمی)به اونجا رفتم و دیدم بسته هستش.
حدودا ساعت پنج بود.
بر کم روییم غلبه کردم و به شماره عکاس زنگ زدم و گفتم کجایی خیارشور؟
و اون گفت که ساعت شیش میاد در مغازه.
از شانس خوب من هم کنار مغازه عکاسی پارک بود و کتاب خدمات متقابل اسلام و ایران هم همراهم بود!
رفتم در پارک و این دفه در خلوت کامل و بدون مزاحمت شروع به مطالعه کردم.
کمی که گذشت فهمیدم چشمه ای به شکل آبشار وسط پارک هست.
با خیال راحت رفتم کنارش دراز کشیدم و کتابمو خوندم.
حالا اگه اون یکی پارک این کارو میکردم دانش آموزهام از پنج زاویه مختلف ازم عکس برداری میکردن و آبروم رو در پنج استان مجاور می بردن!
هرچند داخل همین پارک هم یکهو یه غولی بهم گفت سلام استاد و چرا منو پارسال انداختی؟!
دیگه مجبور شدم داخل همین پارک هم مؤدب بشینم....
بگذریم...
گمنامی هم خوبی های خاص خودشو داره.
باعث میشه زندگی راحت تری داشته باشی و کمتر نگران قضاوت مردم باشی.
این که در مجازی بی خیال حرف مردم و کامنت ها باشی کار زیاد سختی نیست.
چون فشار خیلی کمتری روت هست.
ولی در فضای حقیقی مدیریت نگاه دیگران یکمی سخته.
دقت کردین وقتی مسافرت میرین چقدر همه چیز آرومه و انگار روحتون به پرواز درمیاد؟
شاید بخشیش به خاطر همون حس گم شدن در محیط جدید و آسوده بال بودن باشه.
اصلا همین ویرگول نشون دهنده اینه که گمنامی مزیت های خیلی خوبی نسبت به شهرت داره.
اینجا چون کسی هویت حقیقی من رو نمیدونه و کلا منو نمیشناسه راحت با همه شوخی میکنم و دیوونه بازی در میارم.
بقیه هم چون میدونن من کم دارم دیگه قضاوتم نمیکنن.
حالا فکر کنین یه نویسنده یا آدم مشهور بودم و با اسم حقیقی خودم فعالیت میکردم.
یعنی بابت هر خطی که مینوشتم باید جواب پس می دادم!!
خلاصه که اگه مثل من آدم مشهوری نیستین و کاملا در گمنامی به سر می برین اصلا ناراحت نباشین.
مشهور شدن به دردسرهاش نمیرزه!
اتفاقا مشهور ها راحت تر لو میرن...!
خب دیگه
بای
