مرگ

ی سریال نمایش خانگی بود به اسم کرگدن، یک سکانسی داشت که پانته آ پناهی آ بالای سر جنازه صمیمی ترین دوستش بود وگفتم به این جا برسم بگم که ما شاید خیلی هامون این شرایط برامون پیش اومده باشه ...

که بالای سر جنازه کسایی که زندگیمون بودن از دست دادیمشون وایسادیم

خواهش کردیم ازشون جشماشونو باز کنم

چشماشونو باز کنن و بگن رفتنشون دروغ بود ..

التماس کردیم بلند بشن، بلند بشن و ما رو بغل کنند...

ولی اونا چشم هاشون بسته بود و دیگه بلند نشدند و ما همونجا ، دقیقا همونجا که مطمئن شدیم دیگه چشماشون بسته است و قرار نیست هیچ وقت هم باز بشه یک تیکه از وجودمون برای اون آدم برای همیشه مرد، ولی ما زندگی ادامه می‌دیم!

! چرا؟ چون مجبوریم چون چه بخواهیم چه نخواهیم زندگی ادامه داره و ما مجبور به زندگی کردن هستیم حتی با قلب مرده...!