
معنی درس اول معرفت آفریدگار ششم
این همه خلق را که شما ببینید، بدین چندین بسیاری، این همه را خالقی است که آفریدگار ایشان است و نعمت بر ایشان از وی است. آفریدگار را بباید پرستیدن و بر نعمت او سپاسداری باید کردن.
این همه آدمهایی که میبینید، همه اینها آفرینندهای دارند که آنها را آفریده است و به همه آنها نعمتهای زیادی بخشیده است. شایسته است که خداوند را ستایش کنیم و نسبت به نعمتهای او شکرگزار باشیم.
اندیشه کردن اندر کار خالق و مخلوق، روشنایی افزاید اندر دل و غفلت از این و نااندیشیدن، تاریکی افزاید اندر دل و نادانی، گمراهی است.
اندیشیدن و فکر کردن در کار خدا و آفریدههایش، به دل روشنی میدهد و بیتوجهی به آن و فکرنکردن به آن باعث گمراهی و نادانی انسان میشود.
باد بهاری وزید از طرف مرغزار *** باز به گردون رسید، ناله هر مرغ زار
باد بهاری از سمت چمنزار وزید و دوباره آواز سوزناک پرندگان به آسمان بلند شد.
خیز و غنیمت شمار، جنبش باد ربیع *** ناله موزون مرغ، بوی خوش لاله زار
بلند شو و قدردان فصل بهار و آواز پرندگان و بوی خوش گلها در دشت لاله باش.
هر گل و برگی که هست، یاد خدا میکند *** بلبل و قمری چه خواند؟ یاد خداوندگار
گلها و برگها در حال ستایش خداوند هستند. بلبل و قمری در آواز خود چه میخوانند؟ یاد و ستایش خداوند.
برگ درختان سبز در نظر هوشیار *** هر ورقش دفتریست، معرفت کردگار
از نظر انسان خردمند و دانا هر برگ درخت مانند دفتری است که بزرگی خداوند را به ما میشناساند.