شاهد غایب

آن‌گونه نیست که بی همگان به سر شد و بی شما به سر نشود؛ اما چه خوب می‌شد با شما به سر می‌شد.

برای مثال، به‌جای آن‌که در طول کلاس پنج‌ساعته، هجده بار به ذهنم بیایید و تمرکزم را بر هم بزنید ـ که البته اختیار دارید و از این حرف‌ها ـ چه می‌شد دست از پریشان کردن هردومان برمی‌داشتید و نخستین نفری می‌شدید که امروز به او زنگ می‌زدم و می‌گفتم:

«دیدی، فلانی جانم...

بالاخره شُد.»

گویا برای به‌دست آوردن هر چیز، ناچاریم چیزی دیگر را در پیشگاه رفیقمان در آسمان‌ها قربانی کنیم.

حالا رضایت خاطر دارم؛ حرفه‌ای دارم که قرار است بخش بزرگی از وقتم را پُر کند؛ دوستان خوبی دارم؛ رشته‌ام را دوست دارم؛ احترام جمع را دارم؛ کتاب‌های نازنینم را دارم. اما در میان همه‌ی این‌ها، شما را ندارم.

سرِ تسلیم در برابر نبودنتان فرود آوردم. حریف بی‌پولی، بی‌خوابی، بیکاری و حتی آفتاب سوزان هم شدم؛ اما حریف انکار این خلأ، نه.