حلیای من!
زمان بچگیِ ما، اولاش وقتی وسط بازیِ کامپیوتری میسوختی، دیگه راه برگشتی نبود.
اگه میباختی دیگه کار تموم بود.
روز از نو روزی از نو.
کم کم یه چیزی به بازی ها اضافه شد.
هر جا که میخواستیم، بازی رو سیو میکردیم.
اینجوری هر وقت میخواستیم میتونستیم بازی رو از همون نقطه ادامه بدیم.
در ادامه، بازی‌های به روز، یه مدل دیگه شدن.
نقاطی توی بازی طراحی شده بود به نام چک پوینت (Check point).
چک پوینتها نقاطی بودن که خودِ سازنده‌ی بازی‌طراحی کرده بود، و وقتی به اونجا میرسیدیم دیگه با باختن هیچوقت به قبلش برنمیگشتیم.
حتی اگه هزار بار میباختیم.
خدایی که بازی من و تو رو ساخته یه سری چک پوینت توش طراحی کرده.
وقتی دلخور میشی، دلسرد میشی، عصبانی میشی و احساس میکنی تو این بازی سوختی، برمیگردی به اون چک پوینت‌هایی که بودنش دست سازنده‌ی بازیته نه خودت.
که فرموده: «قلبُ المرءِ بينَ إصبَعَيِ الرَّحمن»
منم یه سری چک پوینت از تو توی زندگیم دارم.
که بعد از سرد شدنِ حرارت خشمم و گرم شدن شعله‌یِ تنهاییِ بی تو بودنم، جلوم لیست میشن.
و تنها حق انتخابی که بهم داده میشه، اینه که از هر کدوم از چک پوینت‌های لیست شده‌ای که دوست دارم دوباره شروع کنم ...
مثلا یکی از مهمتریناش وقتیه که برای اولین بار بهت گفتم:
سلام ❤️گل من❤️ ...
یا مثلا وقتی برای اولین بار دستت رو تو جاده جلوم گرفتی که ببوسم.
اون وقتی که نه حیای تو میزاشت دستت رو جلو بیاری و نه خجالت من اجازه‌ی ورود به حریمت رو میداد ...
یه دنده از ماشین کم کردم ...
گازشو گرفتم ...
با چسبیدن کمرامون به صندلی، دستتم چسبید به لبم ...
آخ ...
هنوزم وقتی یادم میاد، دلم لک میزنه برای دوباره دنده کم کردن و گازشو گرفتن ...
یا اون موقعی که دوتایی به بهونه‌ی خرید، سر کار رو پیچوندیم و پریدیم تو ماشین و فقط چند ثانیه سینه‌هامونو چسبوندیم به هم و برگشتیم ...
اون روز هرچی که خدا خواست از سینه‌هامون به هم منتقل شد.
و تکه ای از هرکدوممون جا موند تو سینه‌ی اون یکی ...
و خیلی چک پوینت های دیگه که دونه دونه ب ذهنم میاد و میترسم با نوشتنش خستت کنم.
آخریشم همین الانه که روی صندلی اتاقم لَمْ دادم.
با به خاطر آوردن اون خاطره‌ها، سینم جوری داغ میشه که هیچ چیزی جز ریختن زلف سیاهت روی شونم، نمیتونه سردش کنه ...
همون شونه‌ای که انقدر بازی میکنم و ادامه میدم ...
تا یه روز بالاخره بندِ مدالِ بردنِ بازیِ ❤️تو❤️،
روش جا خوش کنه ...
