زیبایی

حلیا جان!
زیبایی در هر چیزی، با یک نگاه خاص به اون، معنا پیدا میکنه.
مثلاً زیبایی سلطان جنگل، به دهان بدبوش و دندونای زرد و کثیفش نیست؛
به وحشی بودن و درنده‌خوییِ آهوکُشش نیست؛
به اینکه برای جفت‌گیری، توله‌های نرِ قبلیِ گله رو می‌کشه، نیست؛
به یال و کوپال بلندشه...
به شجاعـــت و جسارتشــــه...
به لاشخور نبودن و شکارچی بودنشه...

خواستنی بودن برف، بخاطرِ سرمایِ استخوان‌ سوزش نیست...
بخاطر خراب شدن جوونه‌ی درختا و به باد رفتن زحمت یک‌ساله‌ی باغبون بیچاره نیست...
بخاطر بسته شدن راه‌ها و بهمن و کولاکش نیست...
بخاطر یک‌رنگ کردنشه...
بخاطر سفید و تمیز بودنشه...
بخاطر برف‌بازی و آدم‌برفی ساختنشه...

به استثنای تو، هر چیزی توی این دنیا فقط از یک زاویه‌ی دید زیباست...
گاهی عینکمو تمیز می‌کنم و دقت و حواسمو جمع می‌کنم تا ببینم زیبایی عشق من چیه؟
چیه که عشق منو از بقیه متمایز می‌کنه؟
می‌گردم...
زیاد بودنش؟ تکراریه.
عمیق و از ته دل بودنش؟ بازم تکراریه.
مشغولیت ذهنم و از همه‌ی کارام افتادن؟ نه! اینم نیست.
ضربان قلب تند و خشکی گلو و تری چشم؟ اصلاً چنین چیزی نمی‌تونه باشه...
من زیباترین عشق رو «قبل از تو» وسط کلمات این بیت پیدا می‌کردم و گمانم این بود که نهایت زیبایی عشق همینه:
مـــا از تـو بـغــیـرِ تـو نـداریـم تــمــــنّـا
حلوا بده آن را که محبت نچشیده
ولی «بعد از تو»، فهمیدم عشق این نیست که سعدی شیرازی گفته.
زیبایی عشق من به تو، اینه که فقط دوست دارم بهت محبت کنم؛
درحالی‌که هیچ توقعی برای بازگشت جوابِ اون محبت رو به خودم ندارم...
مثل کسی که دوست داشته باشی بهش سلام کنی،
ولی اگه جوابتم نده، فرقی تو اشتیاقت برای سلام کردن دوباره ایجاد نشه...

شاید اگه من درحالی که عشق ❤️تو❤️ توی سینمه جای سعدی بودم، اینطور می‌سرودم:
مــا از تــو، تـــو را نـــیـــز نــداریـم تـمــنـا
حلوای محبت به تو را کَس نچشیده...