یکی از نتایج تحولات بعد از جنگ آمریکا و اسراییل علیه ایران،به وچود آمدن اتحاد دفاعی اخیر بین دولت های فشل و تا بن دندان وابسته به آمریکای سه کشور دوست و برادر ترکیه،عربستان و پاکستان است.
دو کشورِ کاملا به آمریکا وابسته ی ترکیه و پاکستان، که به زحمت نعش خود را بالای سر ملت هایشان نگه داشته اند، پس از خنثی سازی پایگاه ها و مراکز نظامی پیشرفته آمریکا برای شیر دوشی از بقرات سعودی در سرزمین قصرهای گاوداری مجلل و شاهانه عربستان توسط موشک های ایرانی، به تکاپو افتاده اند تا شاید با ایجاد یک اتحاد نظامی بتوانند (در حقیقت) از نمد پوسیده سعودی کلاهی برای خود دست و پا کنند.
در این میان ضرب المثل عربی "الغریق یتشبث بکل حشیش" (یعنی شخصی که در حال غرق شدن است برای نجات یافتن به هر گیاه خشکی چنگ میزند!) وصف حال عربستان و داستان پاکستان و ترکیه هم شبیه داستان گربه نره اردو زبان و سلطان روباه مکار است. این دو به امید کره گرفتن از شیر این گاو آمریکا فرصت را غنیمت شمرده اند، تا یکی به عنوان دارنده کمترین تعداد بمب های اتمی (که معلوم نیست همه آن ها کار می کند یا خیر) و دیگری به عنوان دارنده دومین ارتش بزرگ ناتو (که در برابر پ ک ک عاجز مانده است)، حتی اگر برای خوشرقصی در برابر آمریکا هم شده در ظاهر همدردی و پشتیبانی از لبنیاتی بن سلمان و در عمل به امید دریافت کمک و اعانه های مالی نقش دایه را برای عربستان بازی کنند.
این ها قرار گذاشته اند که تجاوز به خاک هر یک از کشورهایشان تجاوز به خاک همه شان تلقی شود. صرف نظر از مشخص نبودن معنی تجاوز در این قرار داد، یکی نیست به پاکستان بگوید تو اول تکلیفت را با بلوچ ها و طالبان در خاک خودت مشخص کن و کشمیرت را از هندوستان پس بگیر و بعد به فکر کمک به عربستان باش و از ترکیه هم بپرسد: افندی! در کشوری که بیشتر از 45% مردم آن کرد هستند و نام آن را "تورکیه" گذاشته ای و ده ها سال است هر از گاهی برای سرکوب مخالفان به کردستان عراق حمله می کنی، آیا توقع داری در اثر حمله احتمالی اسراییل به خاکت، عربستان بیاید یا پاکستان؟ یا از عربستان بپرسد در جایی که بزرگترین ارتش ناتو نتوانست مراقب تو و پایگاه های خودش باشد، از نوچه هایش چه توقعی داری؟
اینجاست که می شود گفت : کوری عصا کش کوری دیگر است!