
مادربزرگ من همیشه یه دفترچه کوچیک داشت که بهش میگفت دفترچه قبضها. هر وقت قبض آب یا برق میاومد، با خط خوشش تاریخ و مبلغ رو تو دفترچه مینوشت. بعد مینشست کنار تلفن و زنگ میزد به بچهها یا نوهها که قبض برق اومده، کی وقت داری بری برام پرداخت کنی؟
همیشه یکی از ما میرفت، ولی خب، بعضی وقتا دیر میشد. یه بار برق خونه قطع شد چون من یادم رفته بود قبض رو پرداخت کنم. وقتی رفتم خونه مادربزرگ، دیدم نشسته تو تاریکی و میگه عیب نداره مادر، ولی اگه این جوری بمونه، دیگه چراغا روشن نمیشه!
همونجا بود که گفتم مادربزرگ، وقتشه با تکنولوژی دوست بشی!
مادربزرگ گفت: این تکنولوژی دیگه چیه؟ من فقط دفترچهامو میشناسم!
نشستم براش توضیح دادم که یه چیزی هست به اسم دایرکت دبیت پیمان. همه قبضهات رو خودش پرداخت میکنه. دیگه لازم نیست هر دفعه زنگ بزنی به من یا بقیه، خودش کارا رو انجام میده.
با تردید پرسید: یعنی چی؟ خودش از حسابم پول برمیداره گفتم دقیقاً همین! هر ماه، سر وقت، همه قبضهات پرداخت میشه، بدون اینکه حتی لازم باشه یادت بمونه.
یه کم فکر کرد و بعد گفت: باشه، امتحانش میکنیم، بهتر از اینه که به توئه بیحواس بسپارمش!
چند هفته گذشت و حالا هر ماه که قبضها میاومدن، مادربزرگ فقط لبخند میزد و میگفت: این پیمان خیلی پسر خوبییه! هیچوقت یادش نمیره، مثل نوههای خودم!
دفترچه قدیمیاش هم تبدیل شد به یه دفتر خاطرات. دیگه لازم نبود نگران باشه که قبضها پرداخت میشن یا نه. یه بار که رفتم پیشش، دیدم داره برای دوستاش تعریف میکنه: شماها هنوز دفترچه مینویسین؟ من دیگه همه کارام رو به پیمان سپردم!
حالا مادربزرگ با تکنولوژی آشتی کرده. دیگه لازم نیست بچههاش برای پرداخت قبضها استرس داشته باشن یا یادآوری کنن. پیمان شده یه عضو جدید از خانواده ما، یکی که همیشه سر وقت کارش رو انجام میده.