شام خورده بودم، چای دم کرده بودم و با یه ظرف تخمه نشسته بودم جلوی تلویزیون. سریال خیلی جذاب بود، از اون مدلایی که هر قسمت یه شوک به آدم میده. چشم از صفحه برنداشتم که یهو صدای تلویزیون قطع شد.
یه ثانیه فکر کردم شاید صدا خراب شده، ولی بعد دیدم نه، تصویر هم رفته. اتاق تاریک تاریک بود. تو دلم گفتم: «ها ای چه وضعشه؟!»
زنگ زدم به اداره برق. اپراتور خیلی خونسرد گفت: «قبض برق شما پرداخت نشده. برقتون قطع شده!»
آخ، اون لحظه فهمیدم که این سریال جذابتر از داستان تلویزیون شده. تصور کن، وسط لحظه حساس، یهو خاموشی بشه. دیگه باید به دیوار زل بزنی و فکر کنی که اگه پرداخت مستقیم داشتی، هیچوقت همچین لحظهای رو تجربه نمیکردی.
حالا، تصور کن توی دنیایی زندگی میکنی که قبضهات خودشون سر وقت پرداخت میشن. هیچوقت اپراتور خونسرد بهت نمیگه: «برقتون قطع شده!» هیچوقت وسط فیلم و سریالت نگران نمیشی.
کاش پرداخت مستقیم پیمان رو تمدید میکردم و اون شب بهجای نشستن توی تاریکی و فکر کردن به اشتباهات زندگیم، به صحنههای جذاب سریال میخندیدم.
پس تاریکی مال آدمای فراموشکاره، روشنایی مال پرداخت مستقیم پیمان!