یه فرد مفیدی بودم.سرما خوردم، گلوم انقدر خشک بود دیشب اذیت شدم قبل خواب و دیرتر خوابیدم. خیلی راحتم، خیلی خوشبختم، به حد ازار دهنده ای راحت و خوشبختم. پیرهنی که پوشیدم رنگ و حاشیه اش خیلی باهم هماهنگن. نمیدونم ترکیبش منو به چی برمیگردونه، همیشه این ترکیب موردعلاقه ام بوده. اینکه راحت باشی توی یه لباسی، هم جنسش سبک باشه، هم اندازه ی تنت باشه، هم رنگش باعث میشه هربار نگاش میکنی یه ثانیه ذهنت بگه: "این نازه ها"
ذهن، خنگ شده. فرض کن توی روزمرگی هات، بین کارهات، یهو نگات یه ثانیه میوفته به لباسهه، بعد این خُل جشن می گیره و چشاش قلبی میشه: "وای این چه نازه!"
خو تو چندبار دیدیش، هی میگی، هی میگی...
ولی یه جاهایی خنگ بازی های ذهن به ضرر منه. صبح که پامیشم، مثل یه فرمانده ی جنگی آماده شده، لباسشم پوشیده ( یه چیزی شبیه فیلم درون بیرون)، درحالیکه من فقط ۳ دقه اس که بیدار شدم و روتین ترین کارها رو دارم انجام میدم و ویندوزم بالا نیومده. اما این؟ یه فرمانده ی جنگیه، توی این لحظه که به کشورش حمله شده و باید حمایت کنه ازش.
خلاصه، چی میگه؟
فاطمه، فاطمه!
مصیبت های دیروز چی بود؟
من😪😑🤫😵💫
اون : دیروز فلان اتفاق افتاد یادته؟ یادته؟
من ?whats wrong with you man its only 3 minutes since i have woken
اون: آخیش! یادت اومد. این اتفاق منفیه رو یادت اومد.
من:😶🤬🤬🤬 آره یادم اومد، راحت شدی؟ ...
اون: 😌👩✈️
من:🤬😶
ذهنِ خنگ