نیاز عاطفیم را چه کنم؟ آخرین باری که کسی مرا بوسید، چند روز پیش بود—پدرم. اما من از بوسههایش خوشم نمیآید، از محبتش هم همینطور. از کودکی هم این حس را داشتم. انگار این بوسهها باید از مادرم میبود. وقتی رابطهات با مادرت برایت آزاردهنده است، پدرت هم که خودش را وسط بیندازد و چیزی را به تو بدهد که اصلاً از او نمیخواهی، نتیجهای جز رنج ندارد.
من چنین محبتی را نمیخواهم. پدر باید تکیهگاه باشد، قوی باشد. این مادر است که باید همیشه بوسه و محبت فیزیکی و کلامی داشته باشد. شاید هم موضوع اصلی همین رابطهی مادر و فرزند است. دقت کردهاید که چرا فرزندانتان زیاد پیش شما نمیمانند؟ چون رابطهی شما را دیدهاند. بااینحال، من اسم آن را "سمی" نمیگذارم، بلکه "درپیت" میدانم. شماها جاهل هستید، و من هم که انگار توقعم زیاد است.
درک میکنم که هرچه در توان داشتید، به من دادهاید، اما چه کنم که روحم سطح بالاتری دارد و چیزهایی نیاز دارد که شما قادر به فراهم کردنش نیستید؟ بله، شاید تنها یک جا بتواند آنها را به من بدهد. اما من از همان دوران کودکی حرف میزنم—رابطهای سالم و پر از محبت که هیچوقت بهدرستی شکل نگرفت.
نمیگویم که اصلاً محبت ندیدم. نه. برخلاف چیزی که مدام به ما گفتهاید، نسل ما نسل قدردانی است. ما خوبیم، اما این شمایید که انتظاراتتان غیرمنطقی است. شما خودتان حالتان خوب نیست، زندگیتان پر از نارضایتی است. معلوم است که وقتی سعی میکنید فرزندتان را ببوسید، او که حال شما را درک کرده، پس میزند. در ذهنش میگوید: "من کی محبت دیدم که حالا تو آمدی به من محبت کنی؟! من اصلاً تو را قبول ندارم."
نمیدانم چه نوع خانوادههایی اینگونه میشوند. در آنها چیزی که هست، محبت نیست—یک چیز عجیب و ناقص است. سواد عاطفی صفر. الگوی خوبی نبودید، ژن خوبی هم به من ندادید.
چه کسی میتواند حال مرا درک کند، جز کسی که همین درد را کشیده باشد؟
حالا اگر پدر یا مادری این را بخواند، شاید بگوید: "این بچه چقدر توقعش بالاست!" اما نه. شماها نمیفهمید.
بماند. و قاضی همین دنیایمان است.
میدانم که تو محترمی و احترامت سر جایش، اما من دردی قدیمی دارم. عتیقهام. و عتیقه را باید نشان داد، مگر نه؟ زیر خاک ماندنش همیشه خوب نیست.