دارم رمان شب هول رو میخونم؛بالاخره شروع کردم به خوندن چیزهای جون دار.
نمیدونم چطور ارزیابیش کنم اصلا؛چون هیچ معیاری ندارم برای ارزیابیش؛بلد نیستم نقدکنم، بگم اینجای شب هول خوبه، اونجاش بده.
خوب، به عنوان یه خواننده ی مبتدی میگم:نسبت به اون آبکی هایی که میخوندم، مقدار بیشتری واقعیت توشه. راستش، اولش فکرمیکردم واسه آدمی که از واقعیت فراری هست، تحمل واقعیت غیرممکنه؛اما فهمیدم واقعیت همراه با فکر هست.لذت فهمیدن، از رنج واقعیت و درنگ کردن و بررسی باورهای قدیمی میاد.اونوقته که میفهمی چقدر حس خوبیه، از یه نگاه دیگه که شاید خودِ حقیقت باشه به یه چیزی فکرکنی.