باورم نمیشه من این کارو با خودم کردم. آخه چرا؟! فاطمه، چطور دلت اومد این کارو باهام بکنی؟! من چی کار کرده بودم با تو که جوابشو اینطوری دادی؟!
چند بار بهت گفتم برگرد، وقت هست، آتیشت خاموش میشه! ولی گوش نکردی. گفتی: «تا اینجاشو رفتم، کثیف شدم، دیگه چه فرقی میکنه؟»
آخ از دست این منطق دشمن! احسنت بهش، با این منطق طوری بر تو غلبه میکنه که نمیتونی به چیز دیگهای فکر کنی اصلاً.
الحق که یه حیوون شده بودی! به خر میگن نرو، بار دوم با چوب میزننش، بالاخره برمیگرده زبونبسته؛ اما تو چی؟! چقدر اومدن گفتن نرو، ولی باز رفتی.
حیف این زندگی نیست؟! نگاه کن چقدر خوبه همهچی... چطوری بگه بهت حواسش هست؟!
ببخش، فاطمه. آخه اینا رو از حرصم میگم، ولی کار من هم اشتباهه، ببخش.
الان هم میتونی بری سمت بدبختی، ولی نمیری. چون اونیکه پریشب رفت خودشو بدبخت کرد، تو نبودی.
تو نمیخوای بد بشی، ولی سختته. واقعاً سخت بود. هیپنوتیزم کرده بود تو رو.
هرچی بیشتر به سمت خوبی بری، وقتی برگردی به سمت بدی، با شدت بیشتری برمیگردی.
من باید مواظبت میبودم... همش تقصیر من بود. همش زیر سر من بود. خودم کردم.
ولی حالا مهم اینه که روی درمان تمرکز کنیم؛ هم من، هم تو.
همدیگه رو درمان کنیم تا دوباره کشتیمون اینطوری غرق نشه.
وای... اگه موقعی که افتاده بودیم توی آب، کوسه میاومد چی؟!!!
نگاه کن، چقدر حواسش هست...
فاطمه،عقل پیامبر تو هست.عقل میگه:(( برو دنبال اساس این غرق شدن بگرد.اگه ماست مالیش کنی،یقیناً دوباره برمی گردی!.))