می روم تا ته آن کوچه ی بن بست و غریب
پشت دیوار پر از آینه ها
بوته ی نسترنی است
می نشینم لب حوض
و به آن تاک تکیده
و به آوار زمان می نکرم
پشت آن پنجره ها
دختری خنده کنان می خواند
خنده شیطنت آمیز پسر ها دم در
بوی نان سر صبح
و لحافی که لب آن ایوان
قصه های نمکی می خواند
قصه شاه و پری
تاپ تاپو
ناقاره تاپو
و کمی چای زلب افتاده
همه خوشبخت به من می نگرند
ناگهان شب شده است
جغد شب می خواند
دختر توی اتاق
پشت مه گمشده است
ساعت تند زمان
زنگ زنان
خبر از کوچ بهاران دارد
خانه دیگر خالی است
و کلاغ لب بام می دهد بانگ عزا
خانه دیگر خالی است
تکه ای از تن من گمشده است
اسفند 1404
برای خانه بن بست نسترن و بچه هایش