خب میخوام ژورنال روز جمعه اولین روزهای دی ماه رو بنویسم. جمعه. جمعه. جمعه یکی از روزهای مزخرف هفتهست. در عین حال که مزخرفه تمام هفته منتظرشی.
چرا مزخرفه؟ چون واقعا کسالت آوره؟ چرا؟ همه آدمای خونه توی خونهن. هیچکس سرکار نمیره. همه تو حلق همهن و مامان آدم فکر میکنه اونروز باید حتما خونهشو تمیز کنه.
چرا طول هفته منتظرشی؟ فکر میکنی وقتت بیشتره و میتونی خیلی کارا کنی. مجبور نیستی کلاس بری و بلا بلا بلا.
امروز ظهر از خواب پاشدم. برنج درست کردم و گاز تمیز کردم و تا ساعت ۴ با خودم کلنجار رفتم که پاشم کارامو کنم. ۴ تا ۵ تصمیم گرفته بودم که اتاق تمیز کنم. خیلی موفق نبودم. استرس کارای عقب مونده دانشگاه نمیزاشت به چیز دیگه فکر کنم.
چرا نمی رفتم سراغ کارای دانشگاه؟
خب باید بیشتر توضیح بدم.
من اعتماد بهنفسم در زمینه کارهای آکادمیک ریدمانه. مدام ذهنم مشغول گفتن این عبارته که : "وای تو که نمیتونی. قراره چیکار کنی؟"
و منتظر اولین نشونهس که بگه دیدی نتونستی؟ دیدی نشد؟ برا همین شروع کردن کار سختی برای منه و چون قبلا با این متریالها کار نکردم و کلا قبل از اینجور کارها نکردم دفعات اول نتیجه اونجور که باید نمیشه و زود جا میزنم.
این بود که به در و دیوار میپیچیدم که نرم سراغ کاری که قبلا توش شکست خوردم.
ولی رفتم و تا سه ۴ ساعتی مشغول بودم. و این کل کاری بود که آخر هفته کردم.
چرا؟ چون از شروع کردن می ترسیدم. هنوز فرمولی برای نترسیدن و شروع کردن و اعتماد به نفس داشتن پیدا نکردم.
مینویسم که یادم بمونه نباید بترسم و باید شروع کنم و اگه شخص خوردم هم خب اوکی. مطمئنا تو اون کار بهتر شدم.