ویرگول
ورودثبت نام
marta
marta
marta
marta
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

3 آذر: پرنده سیاهی که گرفتم.

مارتای عزیز، امیدوارم بعد از سالها که حالت خوبه به اینجا سر بزنی. چرا هیچکس به ما نگفته بود که درد دوست داشتنِ یک نفر انقدر زیاد و وحشتناکه؟ نمیدونم چقدر وقت دیگه دوباره به اینجا سر میزنی ولی امیدوارم وقتی اینارو بخونی به اندازه تمام حال بد اینروزا، گریه‌هات و تلاشات و افسردگیت و تحملت حالت خوب باشه. این روزا من حالم خیلی بده‌. نمیدونم زنده‌م یا نه. ازم سوال که میپرسن واقعا جون ندارم جواب بدم. الان که دارم اینو مینویسم از مهمونی‌ اومدم. حالم خرابه. چرا؟ از صبح شروع میکنم. پیامشو باز کردم که پرسیده بود خوبم؟ دیشب دیده بودم که پیام دارم ولی باز نکردم. میدونسم میخوام اون باشه و اگه نباشه خیلی داغون میشم. صبح باورم نمی شد اونه‌. ولی اصلا نمیدونستم چی جواب بدم. اصلا نمیدونستم برا چی پرسیده که بدونم باید چی بگم. حال خودشم نمیخواستم بپرسم. میگفت خوبم و من ناراحت میشدم. خواستم بگم خیلی سخته واقعا. خیلی سخته. ولی ترسیدم واکنش نده و ناراحت شم. هیچی نمیدونستم چی بگم که تهش خودم ناراحت تر نباشم. همین آدمی که من تا ۶ روز پیش درمورد خصوصی‌ترین مسائلم میشد باهاش حرف بزنم بدون اینکه یه ذره فکر کنم که چی باید بگم، الان در جواب حالت خوبه مدت‌ها فکر کردم. گفت مراقب باش و من ازش خواستم حداقل باهام به بریکاپ خوب کنه و اون دیگه چیزی نگفت.
این نقاشی پرنده‌ رم وقتی بی‌نهایت ناراحت بودم کشیدم. کثیفیِ روی پنجره سقف خونه مادربزدگم بود که شبیه پرنده شده بود و من دیدمش و کشیدم.
شب رفتم مهمونی و قبلش همش فکر کردم لباسی که خریده رو بپوشم؟ نتونستم. حتی دستبندشم دستم نکردم. توی مهمونی همون اولش خواستم یه چیزی از تلگرام چک کنم. پروفابلش تو قسمت سرچام بود ولی بی تصویر. فهمیدم که بلاکم کرده. همون موقع رفتم تو دستشویی و درحد مرگ گریه کردم و تا الان حالم بده.
دو سه روز اول از تلگرام خیلی پیامش داده بودم ولی دیروز و پریروز فقط عکس پروفایلش رو زیاد نگاه میکردم. تماما یک کسخل بدبخت شدم. زنگش زدم. نه شارژ پول داشتم و نه شارژ برق. فقط زدم که الو گفتمش رو بشنفم. گوشی رو جواب نداد. مارتای عزیز امیدوارم اگه از این دوره گذشتی هیچوقت یادت نیاد این موقعا چه حالی بودی. از خودم میپرسم خوشحاله که حالم بده؟ مطمئنم میدونه چقدر حالم بده. شاید ته دلش خوشحاله که حالم بده. من متاسفم که نتونستم عکسم رو نشونش بدم. اون فکر میکرد قشنگم و دوست داشتم عکسم رو براش بفرستم‌. به سرم زده بود برا فردا برم تهران ببینمش ازش بخوام رو در رو باهام حرف بزنه. به دوستم سپردم سه ۴ ساعت کاورم کنه و بقیه‌شم یوگا پوشش بده. ولی نای رفتن و تحمل استرسش رو ندارم. شجاعت دوباره طرد شدن رو ندارم.
حالم خوب نیست‌. انگار نمیتونم نفس بکشم. اصلا نمیدونم چیکار کنم. دوس ندارم انقدر در موردش بنویسم. فکر میکنم به کی بگم که رفته. که بتونم بهش بگم چقدر گریه کردم. چقدر برام سواله چجوری پنج روز گذشته رو دووم اوردم. که چند روز دیگه باید دووم بیارم؟ که اصلا نمیتونم هیچ کاری کنم و تکلیف دانشگاه چی میشه؟ این ترم رو حذف ترم کنم؟ کاش زود فراموشش کنم.

عشقمرگ
۱
۰
marta
marta
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید