ویرگول
ورودثبت نام
marta
marta
marta
marta
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

29 آذر: گریه‌ی وقتی فکر میکنی همه چیز درست شده بود.

خب میخوام روز یکی مونده به آخر پاییز رو شرح بدم.
ساعت ۶ و یه خورده از خواب بیدار میشم. خواب نرسیدن کارهام به ارائه امروز عصر رو دیدم و بالاخره از استرس بیدار شدم. سعی کردم بخوابم. نشد. گوشی رو برداشتم و امیدوار بودم بوکوفسکی از خواب بیدار شده باشه اما نشده بود. حس کردم اگه دیروز بیشتر حرف زده بودیم، الان استرسم کمتر بود. رفتم دستشویی و یهو یادم اومد دارم پریود میشم. این استرس شاید بخشیش فقط pms بوده. همینکه یادم اومد بخشی از این حجم استرس، کارِ هورمونه، آرومتر شدم. برگشتم که بخوابم و تصمیم گرفتم یه بار دیگه کارم رو از اول بسازم.
صبح چند باری بیدار شدم و صفحه گوشیم رو روشن نگه داشتم که غیبت نخورم. بعد از کامل بیدار شدن چک کردم که غیبت نخورده باشم. نخورده بودم ولی دیدم پنج تا غیبت دارم. خیلی بهم ریختم. استاد باید حذفم میکرد ولی نکرده بود. چرا؟ ندیده بود؟ چرا حواسم نبود؟ من همیشه چک میکردم. سعی میکنم به خودم دلداری بدم که لابد چون غیبتام نزدیک درصد حضور بوده حذفم نکرده و قرار نیست حذفم کنه. پریود شدم. دلدرد داشتم. دنبال مسکن گشتم نداشتیم. قرار شد برن بیرون بخرن، یادشون رفت. رفتم یه چیزی خوردم و تا ساعت ۴ونیم مشغول ساختن حجم جدید با گل شدم. دلدرد داشتم و حساسیت‌ و کاملا هم ناموفق بودم. خیلی زیاد احساس شکست و خوب نبودن داشتم. کلاس رو روشن کردم ولی رفتم ناهار خوردم. ساعت یه کم بیشتر از ۴ونیم بود. بعد چند قسمت سریال دیدم تا احساس بهتری نسبت به خودم پیدا کنم. بعد دیدم که دل دردم شدید میشه. گفتم خودم برم بیرون و مسکن بخرم. اصلا توانش رو نداشتم. شطرنج بازی کردم. حالم بدتر و بدتر شد. بالاخره مسکن بهم رسید و حتی یه کیک شکلاتی خیلی کوچیک. بوکوفسکی سرش درد میکرد و برا همین من حس کردم با من خوب نیست و اعصابم بیشتر خورد شد. بعد که توضیح داد سردرد بوده خیالم راحت شد ولی حالم بهتر نشد. یک هفته و دو سه روزه که سرترالین میخوردم. فایده‌ش تا الان چی بود؟ گریه نمیکردم. یک هزارم قبل هم گریه نمیکردم. ناراحت میشدم ولی دیگه گریه نمیکردم. پاشدم، نشستم، چیز خوردم، برای بوکوفسکی گیف خودمو فرستادم. توش گفتم i love u. ازش پرسیدم چرا واکنش نداد؟ گفت حوصله نداره جوابمو بده. پشتشم از اینا گذاشت :)).گریه کردم. بالاخره گریه کردم. میدونستم هیچوقت هیچکسو ندارم. شاید دوس داشتنی نبودم، شاید حتی خوردن سرترالین قرار نیست بهترم کنه. هزار تا فکر کردم. هزار تا فکر بد. که حقم نبود بهشون فکر کنم.

راسش فکر میکردم خوردن دارو باعث میشه حالم بهتر بشه. فکر میکردم میتونم رابطه‌مونو درست کنم. فکر میکردم میتونم اگه تلاش کنم مجسمه گلی قشنگ بسازم. فکر میکردم ایندفعه میتونم اون جوری که میخوام باشم و شرایط رو به طور خوبی تغییر بدم. ولی نتونستم. برای همین خیلی گریه کردم.

۳
۴
marta
marta
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید