مارتای عزیز سلام. امیدوارم چند سال دیگه اینجا سر بزنی و این نوشته‌ها رو بخونی و خوشحال باشی که این دوران رو گذروندی.
مارتای عزیز، اونروز یه سوال مهم تو زندگی من به وجود اومد.
اونم این بود که من عصبانی‌م. خیلی هم عصبانی‌م. اما چجور باید با این خشم و عصبانیت زندگی کنم؟ چجوری قبول کنم زندگی خیلی ناعادلانه‌ست و خب همینه؟
این بود که تصمیم گرفتم به روانپزشک مراجعه کنم. هنوز مصرف دارو رو شروع نکردم.
اینروزا واقعا سخت ترین روزهای زندگی منه. توی ناامیدی مطلق سعی میکنم راه بهتر پیدا کنم. من آدم تو خونه زندگی کردن نبودم. الان همش خونه‌م. دیوارای خونه اذیتم میکنن. دلم میخواد توی شهر راه برم. فسا فود بخورم. تنها باشم. گریه کنم. حالم از اینجا به هم میخوره. کمک.
