🟣 به نام خداوند بخشندهی مهربان
✨ داستان حسین و عصبانیت
حسین پسر شاد و پرانرژیای بود، اما یک مشکلی داشت…
او خیلی زود عصبانی میشد!
هر روز به کوچه میرفت تا با بچهها بازی کند. ولی وقتی توی بازی میباخت، ناراحت میشد، داد میزد و گاهی هم قهر میکرد.
بچههای کوچه از این کارهایش ناراحت بودند و کمکم دیگر با او بازی نکردند.
یک روز، حسین مثل همیشه به کوچه رفت.
اما این بار کسی با او بازی نکرد…
او روی جدول نشست و ناراحت شد. دلش گرفت و آرام اشک ریخت.
در همان لحظه، پسری مهربان به نام علی کنار او آمد و گفت:
ـ حسین، تو نباید اینقدر زود عصبانی بشی. بچهها از دستت ناراحت شدن. واسه همین دیگه باهات بازی نمیکنن.
حسین گفت:
ـ من نمیدونم چطوری خودمو کنترل کنم. هر وقت یه چیزی ناراحتم میکنه، زود عصبانی میشم!
علی لبخند زد و گفت:
ـ من یه راه خیلی خوب بلدم. وقتی چیزی ناراحتت کرد، یه نفس عمیق بکش… بعد توی دلت از یک تا ده بشمار و به چیزایی که دوست داری فکر کن. مثلاً بستنی شکلاتی یا دوچرخهات!
حسین گفت:
ـ وای! من بستنی شکلاتی رو خیلی دوست دارم!
از اون روز به بعد، هر وقت حسین ناراحت میشد، توی دلش تا ده میشمرد و به بستنی فکر میکرد. کمکم آرامتر شد، دیگه داد نمیزد و خوشرفتارتر شده بود.
بچههای کوچه که دیدن حسین عوض شده، دوباره با او دوست شدند و با هم کلی بازی کردند و خندیدند.
🟢 پایان