این چند روز نبودم..بودم ولی خاموش..بدجور درگیری در درونم دارم..عقل و قلبم بدجور در جنگ و جدال هستند...یکی قلبم میگوید یکی عقلم یکی عقلم یکی ذهنم خلاصه یک شویی در درون من درحال اجراست که برنده اش هنوز معلوم نیست که نتیجه این جدال ها میشود یک تن خسته که نمیداند به وظایف فردی و شخصی اش برسد یا به وظایف درسی و کاری اش یا به وظایف خانوادگی اش یا وظایف اجتماعی اش و...منِ این روزا دریگر آن منِ همیشگی و قبلی نیست..من میشوم یک فرد دیگر..روز به روز تغییر میکنم و گاهی از این تغیرات راضی ام و گاهی هم..نه!
به خودم میگویم بس است کم به خودت سخت بگیر و همان لحظه وجدانم ندا میدهد پس قانون هایت؟چارچوب هایت ؟خط قرمز هایت؟همه رافراموش کردی؟و این جملاتی است که تنها شاید یک ربع از روز مرا بازگو کند...شما اینگونه نباشید شما خودتان را کمی راحت بگذارید..از اول برای خود چارچوب "زیادی"قائل نشوید..چارچوب خوب است اما به حد کافی..
گاهی انقدر چارچوب هایم برایم مهم میشد که انتظار داشتم بقیه هم همان هارا در مقابل من انجام دهند که میشد دیکتاتوری که میشد توقع زیاد از بقیه که هردو این ها فقط و فقط خود ادم را ازار میدهد.. که (با توجه به زمان فعل جمله های قبلی)من مدتهاست با این رفتارهایم مقابله کرده ام و میشود گفت95% درصد اوضاع حل است..و خب این را بیشتر مدیون پادکست های صلح درون اقای سپهر خدابنده هستم..به قول مشتی ها دمتون گرم..
نتیجه: این روزا از من یک ظاهر ارام و درون اشفته قابل مشاهده است..
زمزمه این شب هام تقدیم بهتون و به قول یه عزیزی ظلمت به نیک..
وای از این شیدا ، دل من
مست و بی پروا ، دل من
مجنون هر صحرا ، دل من
رسوا دل من ، رسوا دل من
لاله ی تنها ، دل من
داغ حسرت ها ، دل من
سرمایه ی سودا ، دل من
رسوا دل من ، رسوا دل من
خاک سر پروانه منم ، خون دل پیمانه منم
چون شور ترانه تویی ، چون آه شبانه منم
رسوای زمانه منم ، دیوانه منم
رسوای زمانه منم ، دیوانه منم