کاش میتونستم کمی گریه کنم..خیلی وقته بخاطر خواهش های یکی از دوستام گریه نکردم..حق هم داشت به هربهانه ای گریه میکردم..ولی اون که نمیدونه من بی جنبه ام اگر گریه نکنم میشم مثل الانم...
اینکه بغض کردمو نه میترکه نه رد میشه..اینکه تازه از بیرون اومدم و هنوزم حوصلم سرمیره و بی قرارم..نگرانی درونمه که هی در حال قل قل کردنه..شعلش کمه ولی ریز میجوشه..مثل اقیانوسی که طوفانی نیست ولی مواجه..
از کارای این چند وقتم چیزی نمونده و تقریبا همشو انجام دادم..نگرانی در مورد کار ندارم..توانایی اینو دارم که ساعت ها به دیوار روبه روم خیره بشم و هیچ فعالیتی نکنم..انرژی درونیم خوب نیست...اون من همیشگیه پر انرژی نیستم..بالاخره باید برگردم به حال سابق حالا چه با گریه چه با هر چی...
