اگر میتونستم برای این ساعت خوابم علاجی میکردم عالی میشد..شبا رو دوس دارم برای همین نمیتونم زود بخوابمو بیخیال آرامش شب بشم...ولی واقعا از یک شب به بعد عقلم قفل میشه و قلبم میاد وسط و کارو خراب میکنه...پووف..
نمیدونم.. این روزا سر به زیر در حال حرکتم..بی سروصدا کلاسام میرم..درسمو میخونم..کارای تایپمو انجام میدم..به کتابم میرسم..به سایتام میرسم..به خانواده میرسم..به خودم میرسم..نه سرزنش میکنم خودمو نه تشویق..انگار زندگیم به ثبات رسیده بعد از سال ها... و جایی ام که بخوامم گریه کنم دلیلی براش ندارم..و البته این ثبات رو بعد از روزایی بهش رسیدم که شباش صبح نداشت و..نگم...ولی خب دارم کم کم حس میکنم تلاش و صبر اون موقع هام داره به ثمر میشینه...سعی میکنم تکون نخورم و حداقل تا جایی که دست منه اوضاع رو همین جور ثابت و آروم نگه دارم تا برای اتفاقی که ممکنه روزگار برام انتخاب کرده باشه انرژی کافی داشته باشم..
منظورم از ثبات و سکون تو این متن اینه که روحم با تنش و بالا پایین روبه رو نیست..از لحاظ روحی در آرامشم و یهو شاد و یهو غمگین نمیشم..خلاصه آسه میرم و آسه میام تا گربه شاخم نزنه...(نمیدونم درست گفتم یانه)..
بعد از مرگ پدر بزرگم و یه درگیری عاطفی سخت و کنکور و جواب کنکور و... این اولین باریه که حس میکنم روحم تو آرامشه و میتونه روبه مثبت قدم برداره..این متوسطهِ رو به خوب بودن قسمت همون انشالله...
اینم قسمتی از آهنگی که حین نوشتن متن گوش میکردم:
بعد تو موندم خسته تو بارون
مهربون تر باش عشق و برگردون
بیا جونمو بگیر آسمونمو بگیر
روزای خوبو به این دیوونه برگردون.
هرچی گفتم بچه بازی در نیار برگرد
از یه گوش شنید و از یه گوش دیگه در کرد..
هرچی شایعه شنیده بودو و باور کرد
رفت..
هرچی گفتم نرو واسه رفتنت زوده..
تو بری هوای این خونه پُر از دوده
هی میگفتم نرو تا بوده همین بوده...
پ.ن:علی عبداللهی.دوره گرد.