من برای نجات چیزی نمینویسم.
نه برای فرار، نه برای التیام، نه برای اینکه ثابت کنم زندهام...
نوشتنِ من یک عادتِ بیهدف است.
مثل نفس کشیدن توی اتاقی که کسی نمیداند باز است یا بسته.
اینجا، در ویرگول،
قرار نیست کسی کسی را نجات دهد.
قرار نیست متنی، درمانی باشد برای زخمی که توی بایگانیِ ذهن خاک میخورد.
نوشتن برای من،
یک قرارِ بیصدا با خودم است.
همانطور که آدمها با خودشان حرف میزنند،
من با کلماتم حرف میزنم،بیآنکه منتظر پاسخی باشم.
پستهای اینجا،
یادداشتهاییاند برای آیندهای که شاید هیچوقت نیاید.
نامههایی به کسی که نمیخواندشان.
یا شاید،
فقط تمرینی برای ماندن...!
با من باش،
اگر حوصلهی سکوت داری.
اگر بلدی بین سطرها،
صدایِ هیچچیز را بشنوی.
پ.ن:
این پست، پاسخ به هیچکس نیست.
فقط یک «سلام» است به کسانی که نوشتن را برای بودن میخواهند، نه برای دیدهشدن...
بیآنکه منتظر پاسخی باشم.