
سال ۹۷ بود که تصمیم گرفتم به علایق خود احترام بذارم واز ان حمایت کنم به همین خاطر با یکی از بچه ها تصمیم به ساخت ربات مبارز گرفتیم،همه ما دوتا را مسخره میکردند،همه میگفتن شما هنوز نرفته حذف میشین،بچه های اصفهان و تهران خیلی باهوش هستند وتو یه روستایی هستی به نظر من قید مسابقه نرفتن را بزن...این حرف ها باعث شد دوستم از آمدن به مسابقات ربا نیگ منصرف بشه ولی من به خودم اطمینان داشتم و گفتم خدایا اگر زمین و زمان بامن جنگ کنند من باید شرکت کنم و ادامه میدهم....

خلاصه رباتیک را ساختم وباهزینه شخصی خودم راهی مسابقات شدم،ازهمه ی دانشگاه ها آمده بودن با چه تشکیلاتی ولی من،تنها،بدون همراه،وبدون هیچ امکاناتی،اولش راستش با دیدن گروه های دیگر خودم را باختم گفتم هیچ امیدی ندارم،من حذف میشوم،مسابقه شروع شد وبا تیم دانشگاه تهران وشریف و علم و صنعت هم گروه شدم،گفتن گروه مرگ،وقتی مسابقه شروع شد ربات من بااینکه زیاد خوب ساخته نشده بود ولی توانست همه را شکست بدهد،همه مونده بودن ،چی بگن، باورش واقعا سخت بود ولی اتفاق افتاده بود....من رسیدم فینال نباید با تیم دانشگاه چمران اهواز مسابقه میدادم رباتیک که ۷ ۳میلیون فقط قطعه داشت،درعین ناباوری رباتیک من اونم شکست داد ومن مدال طلا مسابقات را بردم....

نتیجه؛من ناامید نشدم و نمی شوم به همین خاطر تابحال ۴ اختراع کردم و دانشجوی پزشکی ام واسه دوره پژوهشگر برتر خراسان شده ام ،ترس همیشه محدودیت ایجاد میکنه،فقط خودتون را باور کنید....