
باسلام خدمت همه دلم نیومد خاطره ی گرفتن اولین هدیه ام رابرایتان یادداشت نکنم.دوم راهنمایی بودم و نزدیک عید بود بچهای کلاس همه از عیدی گرفتن ودیدوبازدید حرف میزدند،گروهی هم برنامه رفتن به سفر را مچیدن گروهی خودشان رابرای خرید عید ولباس نو آماده میکردند ولی من دراین میان مثل همیشه به همه ی اونا حسرت میخوردم و سکوت میکردم و هیچ چیز برای گفتن نداشتم.ولی درعوض تصمیم گرفتم بعداز مدرسه بدم بلیط بگیرم بودم مشهد شاید کاری پیدا کنم.
خلاصه ۲۵اسفند بود که گروهی از بچها فرار کردند و من هم اومدم بلیط گرفتم به مقصد مشهد فقط فقط میگفتم امام رضا جون برام کار پیدا کن،سوارماشین شدم ساعت ۴ صبح رسیدم مشهد ،پیاده شدیم من رفتم داخل سالن و روی یه صندلی تخت گرفتم خوابیدم تا صبح بشه ،وقتی از خواب بیدار شدم دیدم وسایل هایم نیس ،یکی برداشته بود رفته بودچیزی نبود ولی براش گریه کردم مردم ازمن می پرسیدن من توضیح میدادم ومیرفتن (مشهد یا زیاد ادمای راستی نیستن) خلاصه باچشمانی گریان اومدم بیرون ورفتم تا جایی پیدا کنم محکوم به این بودم که کار پیدا کنم رستوران به رستوران میگفتم کارگر نمی خواهین حمله جمله حال گیر نه نه خودمون اضافه هستیم تااینکه رفتم داخل هتلی درامام رضا۴ صاحب هتل یه خانم بود ظرفشور میخواستن ،وقتی رفتم پایین تا کاررا ببینم دیدم قدم به سینگ نمی رسه زیر پا جعبه نوشابه گذاشتم ولی باز نمی شد یه دیگ های بزرگی بود میرفتم داخل دیده نمی شدم ،آشپز گفت کار این نیست،منو بیرون کرد ولی رئیس هتل که خانم بود گفت بیا پیش من هرچی میگم انجام بده از آخر یه چیزی بهت میدم منم چاره ای نداشتم قبول کردم.
کارمن این بود اتاق تمیز میکردم ،براش چایی می آوردم، یه خواهری داشت توی خیاطی کار میکرد بعد من برای او ناهارمی بردم درمسیر یه مغازه ای بود که یه مانکن جلوش بود ویه کت ابی وشلوار قرمز تنش بودمن ازدور ازپشت دکل برق نگاه میکردم می پوشیدم توی ذهنم ،مسافرت میرفتم اصلا کلا تفریحی شده بود تااینکه یه روز مثل همیشه داشتم غذامبردم که دیدم لباسای تن مانکن را عوض کردن و مانکن دیگه نیست با چشم گریان دویدم سمت حرم امام رضا گفتم دیگه دوست ندارم بی انصاف من داشتم نگاهش میکردم چرا برداشتی گریون اومدم هتل....
روز بعد دوباره مثل همیشه میپذیرفتم که یهو دختره فروشنده منو صدازد گفت اسمت چیه گفتم غلامرضا ،گفت بزرگترین ارزوت چیه گفتم یه لباس درست و حسابی بپوشم،گفت به کسی گفتی آرزو تو گفت اره به خدا به امام رضا برام بااینکه پول دارن هیچ کار نکردند،باموبایل گفت چرا...ویه کارتون داد به دستم گفت این مال تویه من گرفتم و دویدم سمت هتل همش دلم میخواست بدونم توش چیه ،بردم گذاشتم اتاقم تا شب نگاه کنم بعدازنماز شدن کارم در جعبه رابازکردم خدا جون همون لباس تن مانکن بود هنوز که هنوز لباس هارا دارم وبا دنیا عوضش نمیکنم قربون خدا بدم تا اینجا آرزویی بر دلم نگذاشته امیدوارم هیچ آرزویی به دل هیچ کس نماند......ممنون ازهمه شما غلام رضانظری دانشجوی ترم ۷ گناباد