من تو دوران بچگيم دوچرخه سواري ميكردم يه دوچرخه سوار شيطون بودم كه قشنگ ترين لحظه هاي روزمو با دوچرخه تو كوچه ها ميگذروندم...
يكم كه بزرگتر شدم بنابر عرفي كه بود مجبور شدم بزارمش كنار متاسفانه
تا اينكه بعد از كنكور ارشدم بود وقتي رتبه دانشگاهم اومد به مامانم گفتم من به عنوان هديه ازتون دوچرخه ميخوام البته اولش مخالفت شد و گفتن براي يه خانم سخت دوچرخه سواري ولي من چند بار ديگه خواهش كردم
تا اينكه يه روز از سركار وقتي رسيدم خونه ديدم بابام از بيرون اومده و سر تا پاش خيس عرق بهم گفت نسيم برو اون كلاه موتورمو از بيرون بيار
رفتم درو باز كردم ديدم بابام يه دوچرخه برام خريده گذاشتتش جولو در و من واقعا تو اون لحظه خوشحال ترين دختر دنيا بودم چون تونسته بودم جولوي اون عرفي كه هيچ منطقي نداشت وايسم و اين حمايت از سمت پدرم بود كه منو خوشحال تر ميكرد
بعد از اون خودم به تنهايي شروع كردم به ركاب زدن البته فاطمه دوستمم دوچرخه داشت باهم ركاب ميزدم گه گداري و مشوق هم بوديم
من كم كم شروع كردم مسافتامو بيشتر كردم
يه روز تا تجريش تصميم گرفتم تنها برم بااينكه خيلي سختم بود به هدفم رسيدم و از پيروزي تا تجريش ركاب زدم كه تجربه بي نظيري بود
تا اينكه يه شب گفتم بزار ببينم گروهي هست كه بتونم باهاشون ركاب بزنم تو اولين سرچم با گروه دامون آشنا شدم و بعد از حرف زدن با ليدر گروه گفتن شرط اصلي داشتن كلاه ايمني و لبخند
منم همون هفته بود كه رفتم كلاه خريدم و عضوي از گروه بزرگ دامون شدم و الان چند ماه باهاشون ركاب ميزنم و از همشون به خاطر حمايتايي كه منو كردن ممنونم
تلاشم اينه هرروز بتونم بهتر از ديروزم باشم تا بتونم خوشحال تر زندگي كنم...