حدود یک هفته از حضور نوازنده نابینا روی نیمکت میگذشت مرتضی زیر چشمی میدید که رهگزران بی اعتنا از او میگذشتند بازم یک هفته دیگر گذشت منوال به روال گذشته بود با خود فکر کرد باید کاری کند فکر جدیدی به مغزش گذشت از فردای آنروز در کنار ترازو یک مقوا با نوشته لطفا پول را جلوی نوازنده بریزید بدین ترتیب بخشی از درآمد خود را با او تقسیم کرد و خوشحالی تمام وجودش را گرفته بود واین ماجرا ادامه داشت