آدمها نیاز به چشمهایی دارند که آن ها را ببینند. ببینند، یعنی نگاه کند، یعنی بایستند و جدّی بگیرند. آدمها به چشمهایی نیاز دارند که عامدانه متوقف بشوند روی آنها، چشمهایی که جایی سر صبح، وسط روز، پیش از خواب یا حتی نیمهشب و پس از پریدن از یک کابوس آنها را ببینند. آدمها به چشمهایی نیاز دارند که آنها را جدّی بگیرند؛ چشمهایی که آنها را زیبا، مهم و قابلستایش ببینند.
آدمها به چشمهایی نیاز دارند که دست آنها را بگیرند وقتی ضعیف می شوند و به خودشان شک می کنند. آدمها نیاز دارند در چشمهای کس یا کسانی، قوی، زیبا، دوست داشتنی، ارزشمند و جایگزینناپذیر باشند. آن وقت است که زندگیشان به معنای واقعی آغاز میشود. بدون این چشمها، هر آدمی گمشدهای است در برهوتی بیانتها. این چشمها هستند که او را پیدا میکنند، به او خانه میدهند، او را میپوشانند و زیبایش میکنند.
هر آدمی، نمردن را از تپش قلبش دارد و زندگی را از چشمهایی که به او مینگرند؛ چشمهایی که او را میبینند، دنبالش میگردند و همنشیناش می شوند. چه سخت است زندگی اگر این چشمها نباشند و چه سخت است ترسِ از دست دادن این چشمها.
يادداشت دكتر محمود مقدسي